Πρώτα αξιολόγηση, μετά απολύσεις.

Ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης (της ποιάς;) Δημήτρης Ρέππας προανήγγειλε και απολύσεις στο δημόσιο. Αυτή την απάντηση έδωσε στους τροϊκανούς - σκυλόψαρα που δεν χόρτασαν ακόμη και ζητάνε κι άλλο κρέας.

Το πνεύμα της “μεταρρύθμισης” Ρέππα, που πρέπει να αποδείξει στη τρόικα ότι είναι καλός μαθητής και κάνει πρόθυμα ότι του αναθέτουν, είναι να αξιολογείται το προσωπικό και μετά να απολύεται. Τα κριτήρια αξιολόγησης τα γνωρίζουμε όλοι Δήλωσε αντίθετος (μέχρι στιγμής) σε οριζόντιες απολύσεις, τις οποίες τις βάφτισε …απομακρύνσεις! Άφησε επίσης ανοικτό (=πες πως έγινε ήδη) το ενδεχόμενο άρσης της μονιμότητας στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση.

Σε ένα κρεσέντο αμετροέπειας, με ανάμεικτο κυνισμό και σαχλαμάρα, συμπλήρωσε πως «το μέτρο της εφεδρείας λειτούργησε συμβολικά» (!!!). Για να κορυφώσει, λέγοντας «Το μήνυμα πέρασε. Δεν υπάρχει ταμπού, δεν υπάρχει κάστρο. Κάποιος που είναι στο Δημόσιο, υπό προϋποθέσεις μπορεί να απομακρυνθεί».

Πρέπει, σύμφωνα με την τρόικα και τους εδώ υπαλλήλους της, μέχρι το 2015 να έχουν φύγει 150.000 υπάλληλοι. Από το μέτρο των απολύσεων εξαιρούνται (επαναλαμβάνω μέχρι στιγμής) οι 350.000 ένστολοι και εκπαιδευτικοί. Συνεπώς αυτό που μένει είναι ότι θα αποχωρήσουν (στη πλειοψηφία τους θα απολυθούν) ο ένας στους δύο υπαλλήλους.

Για να συνοψίσουμε:

Είχατε προαναγγείλει εφεδρείες για να αποφευχθούν οι απολύσεις. Τελικά κάνετε και τα δύο.

Είχατε μιλήσει για τουλάχιστον έναν εργαζόμενο ανά οικογένεια. Το ξεχάσατε.

Όταν άρχισαν οι περικοπές μισθών και επιδομάτων, είπατε πως τουλάχιστον στο δημόσιο υπάρχει η μονιμότητα. Πάει κι αυτή.

Είχατε μιλήσει για αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού, με μετακινήσεις και μετατάξεις και κάνατε από ελάχιστα έως τίποτα. Το να διώχνεις κάποιον με συνοπτικές διαδικασίες είναι απείρως ευκολότερο από το να ψάχνεις που θα τον τοποθετήσεις.

Είχατε μιλήσει για απογραφή των Δ.Υ. Τώρα κάνετε λόγο για κίνηση …συμβολικού χαρακτήρα! Κατέληξε σε φιάσκο με δική σας ευθύνη (και το γνωρίζατε). Στην απογραφή σας εμφανίστηκαν 8 αρχιεπίσκοποι, 80.000 υπάλληλοι άνω των 60 ετών, ενώ 6.000 δημόσιοι υπάλληλοι είναι άνω των 90 και ορισμένοι άνω των 100!!!

Την ώρα που στον ιδιωτικό τομέα υπάρχουν 2.400 απολύσεις την ημέρα (!!!!!) κοιτάτε να ισορροπήσετε τη ζυγαριά απολύοντας και από το δημόσιο. Αντί να φροντίσετε να μεταρρυθμίσετε τους ηλίθιους γραφειοκρατικούς νόμους σας και να τονώσετε το επιχειρείν, αντί να φροντίσετε να φέρετε επενδύσεις για να βρεθούν δουλειές, αντί να κυνηγήσετε τους μπαταξήδες που μας κοροϊδεύουν επί δεκαετίες φοροδιαφεύγοντας, βρήκατε ως μοναδική λύση το να απολύετε.

Κάνετε τη μια μαλακία μετά την άλλη και στο τέλος ζητάτε και συνενόχους. Εσάς βλέπει η τρόικα, με εσάς μιλάει ο Τόμσεν, ο Ράινχεμπαχ, ο Τρισέ, η Λαγκάρντ και το λοιπό σκυλολόι, έχουν πάρει όλοι τους χαμπάρι τι τενεκέδες είστε και βγάζουν το συμπέρασμα ότι όλοι είμαστε το ίδιο. Και πώς να είναι διαφορετικά άλλωστε; Θεωρητικά, ένας λαός στέλνει στην εθνική αντιπροσωπεία τους καλύτερους που διαθέτει.

Αυτά αλλού.

Εδώ στέλνουμε τους χειρότερους.

Στο ενιαίο μισθολόγιο και οι υπάλληλοι της Βουλής.

Εντάχθηκαν τελικά στο νέο μισθολόγιο – βαθμολόγιο του δημοσίου και οι υπάλληλοι της Βουλής. Τα φιλαράκια, οι κολλητοί, οι συγγενείς, οι κλακαδόροι και τα κομματόσκυλα των βολευτών και των κομμάτων γίνονται και αυτοί (επιτέλους!) υπάλληλοι του δημοσίου. Μέχρι τώρα δεν ήσαν ούτε δημόσιοι, ούτε ιδιωτικοί υπάλληλοι. Κάτι ανάμεσα ήταν, κάτι ερμαφρόδιτο!

Τι λέτε ρε; Σοβαρά; Σας πήρε τόσους μήνες συζητήσεων, διαβουλεύσεων και ζυμώσεων για να καταφέρετε να τους πείσετε; Τους άλλους που ξεσκίσατε τους ρωτήσατε αν θέλουν να ενταχθούν; Όχι βέβαια. Όλα έγιναν στα γρήγορα και στο γόνατο. Πριν προλάβουν να σηκωθούν από τη μια φάπα, τους ερχόταν η επόμενη. Να οι συνεχόμενες περικοπές στις αποδοχές, να οι μειώσεις στα εφάπαξ που πλέον κατάντησαν …συμβολικού χαρακτήρα, να οι προσυνταξιοδοτήσεις, να οι εφεδρείες, πάρε και μια απόλυση να σου βρίσκεται!

Ώστε λοιπόν έβαλαν στο χορό και τους παρατρεχάμενους. Αυτούς που ανοίγουν τις πόρτες, που μεταφέρουν καφέδες, που σηκώνουν τα τηλέφωνα, που κουβαλάνε τα νερά στην έδρα, που αδειάζουν τασάκια. Κρίμα!

Οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι έπαιρναν 16 μισθούς, δύο επιπλέον από όλους τους υπόλοιπους. Ο λόγος; Έπαιρναν ένα μισθό κάθε φορά που έκλεινε η Βουλή για διακοπές κι άλλον έναν κάθε φορά που άνοιγε!!! Οι υπόλοιποι δεν παίρνουν ούτε καν τους 10, αυτοί τσέπωναν 16. Περίφημα.

Αυτά μέχρι χθες. Με τη νέα τροποποίηση, οι δύο επιπλέον μισθοί καταργήθηκαν.

Κάτω από φυσιολογικές συνθήκες, δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω με καμία περικοπή μισθών εργαζομένων. Εδώ όμως το πράγμα είναι διαφορετικό. Οι συνθήκες δεν είναι φυσιολογικές και δεν πρόκειται για εργαζόμενους.

Έστω και τώρα, που είναι ήδη πολύ αργά, μπορούμε να πούμε πως πρόκειται για κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση. Τουλάχιστον στα πλαίσια της ισονομίας, της δικαιοσύνης και της ίσης μεταχείρισης των πολιτών.

Κάλιο αργά παρά ποτέ θα μου πείτε.

Αμ δεν είναι έτσι! Το πράγμα έχει και συνέχεια.

Με την κατάργηση των δύο επιπλέον μισθών, θέσπισαν το “κίνητρο επίτευξης στόχων στήριξης του κοινοβουλευτικού έργου” το οποίο θα καταβάλλεται στους υπαλλήλους μετά τη λήξη της συνόδου της Βουλής, με απόφαση του Προέδρου της, ο οποίος θα αποφασίζει το ύψος και τον τρόπο καταβολής του!

Αριστούργημα !!!

Αυτοί οι αχρείοι δεν πρόκειται να βάλουν μυαλό ποτέ !

Υ.Γ. Εξαιρώ (αν υπάρχουν) τους υπαλλήλους που διορίστηκαν με διαφανείς διαδικασίες μέσω ΑΣΕΠ, χωρίς ρουσφετολογικά κριτήρια.

Αυτοί θα είναι και οι μόνοι που δουλεύουν.

Ο σαράφης της γειτονιάς μας !

Συχνά πυκνά όλοι μας βρίσκουμε στην είσοδο του σπιτιού μας διάφορα διαφημιστικά από εταιρείες και επιχειρήσεις που θέλουν να πουλήσουν τη πραμάτεια τους και ψάχνουν για πελατεία. Από LIDL, Carrefour και Practiker μέχρι  πιτσαρίες, ταβέρνες, φροντιστήρια και κλειδαράδες. 

Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων όλη αυτή τη σαβούρα την προσπερνούμε χωρίς να δώσουμε σημασία. Δεν μπαίνουμε καν στο κόπο να ξεφυλλίσουμε αυτά τα φυλλάδια, ίσως μόνο κάποιες φορές από περιέργεια, εστιάζοντας αποκλειστικά στις φωτογραφίες, προσπερνώντας με αδιαφορία τις αναγραφόμενες τιμές. 

Ο λόγος είναι απλός. Αν θελήσουμε να αγοράσουμε βιντεοκάμερα ή δραπανοκατσάβιδο δεν περιμένουμε ένα φυλλάδιο που θα μας παρακινήσει. Κάνουμε έρευνα αγοράς και καταλήγουμε στο προϊόν και το κατάστημα που μας ενδιαφέρει. 

Τόνοι λοιπόν από χαρτούρα, τις περισσότερες φορές παντελώς άχρηστη, στοιβάζεται στους κάδους απορριμμάτων πριν καταλήξει στην ανακύκλωση ή στις χωματερές. Ας πούμε πως έχουμε συνηθίσει το φαινόμενο και δεν μας προκαλεί πλέον καθόλου ερωτηματικά αυτό το «ψάρεμα» πελατών από απόσταση. Μπορεί κάποιος να πει πως, με όρους αγοράς, αυτό να συμβολίζει και ένα είδος «οικονομικής ευμάρειας», μιας και δηλώνει κίνηση χρήματος.

Ως εδώ … καλά!

Τους τελευταίους μήνες το φαινόμενο απέκτησε και άλλη διάσταση. Η όποια οικονομική ευμάρεια μπορούσε κάποιος μέχρι πρότινος να επικαλεστεί, πήγε …για βρούβες! Τώρα τελευταία όλο και συχνότερα βρίσκουμε στους δρόμους και έξω από τις πόρτες μας και ενός άλλου είδους διαφημιστικά. Από ενεχυροδανειστήρια! Τα γνωστά σαράφικα που έδρασαν και άνθησαν πριν από αρκετές δεκαετίες βγήκαν και πάλι στο προσκήνιο. 

Ο σαράφης ήταν ένα είδος τραπεζίτη της εποχής. Στο μαγαζί του μπορούσες να ανταλλάξεις, προσωρινά ή μόνιμα, κάποιο πολύτιμο αντικείμενο, έναντι οικονομικού ανταλλάγματος, φυσικά κατά πολύ κατώτερου της πραγματικής αξίας του αντικειμένου. Παρά το γεγονός ότι τις τελευταίες δεκαετίες μπορούσε σχεδόν ο καθένας μας να δανειστεί από τράπεζα, χωρίς να υποχρεώνεται να αποχωριστεί κάποιο πολύτιμο γι’ αυτόν αντικείμενο και ως εκ τούτου οι σαράφηδες έχασαν την πελατεία τους, κι όμως, δεν εξέλειψαν. 

Και να που έκαναν και πάλι την εμφάνισή τους. Αγοράζουν – στις καλύτερες τιμές της (δικής τους) αγοράς – όπως διατείνονται όλοι, ότι μπορείτε να φανταστείτε. Από τηλεοράσεις και στερεοφωνικά, μέχρι ρολόγια, κοσμήματα και …πολύτιμους λίθους! Ακόμη και …δόντια. Ναι, καλά διαβάσατε, αγοράζουν μέχρι και χρυσά δόντια.

Εμένα όλο αυτό μου προκαλεί σφίξιμο στο στομάχι και σταματώ εδώ.

Αναδρομικά ζητούν 110 πρώην βουλευτές !

Θα μπορούσε να είναι ανέκδοτο – από τα κακόγουστα – αλλά δεν είναι. Εκατόν δέκα πρώην βολευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ με αγωγές τους στην ελληνική “““δικαιοσύνη””” διεκδικούν εντόκως αναδρομικά  αποδοχών και αποζημιώσεις για …ηθική βλάβη!

Και ποιος να τους σταματήσει τους Γιάννηδες εκεί μέσα που οι ίδιοι κερνούν και οι ίδιοι πίνουν;

Οι κατά κεφαλήν απαιτήσεις ξεκινούν από τα 250 χιλιάρικα. Επί παραδείγματι ένας που διετέλεσε βολευτής επί μία 3ετία διεκδικεί (και φυσικά θα πάρει) 240.196 € συν τους τόκους!

Τελικά, όπως είχα δημοσιεύσει και παλιότερα, το βολευτιλίκι στην Ελλάδα είναι το πιο επικερδές επάγγελμα. Όλοι αυτοί εκεί μέσα έχουν ανακαλύψει μια πολύ ωραία φάμπρικα. Δεν νομίζω να υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο η πιθανότητα να πληρώνεσαι πλουσιοπάροχα για αρκετά ακόμη χρόνια αφού έχεις χάσει τη δουλειά σου, ή έχεις βγει στη σύνταξη.

Σου λένε: «Τι πάει να πει πως γεράσαμε και τώρα πια δεν έχουμε ούτε όρεξη, ούτε δυνατότητα να δουλέψουμε; Τι πάει να πει πως δεν επανεκλεγήκαμε (δηλαδή εσείς μας διώξατε για να μη μας πληρώνετε); Εμείς βρήκαμε τρόπους να σας τα παίρνουμε, είτε είμαστε μέσα στη Βουλή, είτε απ’ έξω! Κάνετε λάθος αν νομίζετε πως κάθε μήνα πληρώνετε 300 βολεμένους. Καμιά 400αριά πληρώνετε. Και βλέπουμε!

Την ώρα που επιστρέφει η τρόικα απλά για να μας ανακοινώσει ότι καταργείται οριστικά η καταβολή 13^ου και 14^ου μισθού και στον ιδιωτικό τομέα,

την ώρα που ανακοινώνεται μια ακόμη περικοπή μισθών του δημοσίου και συντάξεων,

την ώρα που παγιώνεται το “έκτακτο” χαράτσι στα ακίνητα (το ενοίκιο δηλαδή που θα πληρώνεις για πάντα για το δικό σου σπίτι στο κράτος-νταβατζή), για να μη σου κόψουν το ηλεκτρικό και ψοφήσεις από την πείνα και το κρύο,

την ώρα που παιδιά λιποθυμούν από την πείνα στα σχολεία, οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων διοργανώνουν συσσίτια και καλούν να βοηθήσει εθελοντικά όποιος το θέλει (το κράτος είναι άχρηστο και σε αυτό),

την ώρα που τα έσοδα του κράτους έχουν πιάσει πάτο, λόγω μειωμένου προσωπικού, αλλά, κυρίως, λόγω ανικανότητας,

έρχονται αυτά τα καθάρματα που, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο, συνετέλεσαν στο να φτάσουμε στο σημερινό τέλμα. Και ζητούν και …αποζημίωση γι’ αυτό, λόγω (αν έχουν Θεό) …ηθικής βλάβης!!!

Κι εμείς οι ηλίθιοι περιμένουμε τις εκλογές για να απαλλαγούμε από δαύτους.

Αμ δε!

Θα τους πληρώνουν και τα εγγόνια μας.

Το κακό σκυλί ψόφο δεν έχει…

Ellada, agapi mou

Όχι μόνο κοιτίδα της δημοκρατίας, αλλά και σύγχρονη δημιουργική χώρα. «Ellada, agapi mou» απαντά ο Ετιέν Ρολάν, πρώην διευθυντής της Γαλλικής Σχολής Αθηνών (EFA) και επίτιμος καθηγητής Ελληνικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Paris I - Πάνθεον - Σορβόνη, στο πρόσφατο δισέλιδο δημοσίευμα της «Monde» με τίτλο «Ελλάδα - Ευρώπη: η μεγάλη παρεξήγηση», όπου αμφισβητούνταν η ευρωπαϊκότητα της χώρας μας. Το σχόλιό του φιλοξενήθηκε στην ιστοσελίδα των συνδρομητών της γαλλικής εφημερίδας.

Ellada, agapi mou

Του Etienne Roland

 

Νιώθω βαθιά ταπεινωμένος, ως φιλέλληνας, όταν μια εφημερίδα τολμά να βάλει τίτλο πως η Ελλάδα είναι «μια χώρα ίσως λιγότερο "ευρωπαϊκή" απ' ό,τι φαίνεται» κι όταν το περιεχόμενο αυτού του άρθρου είναι κακή σύνοψη μιας ιστορίας την οποία οι συντάκτες δεν έχουν ζήσει• νιώθω ταπεινωμένος, ως Γάλλος, που συμπατριώτες μου πληγώνουν με τέτοιο τρόπο την ιστορία και τροφοδοτούν τον μύθο του ψεύτη και πονηρού (poniros στο πρωτότυπο) Έλληνα.

Αν λοιπόν δεν είναι η Ελλάδα ευρωπαϊκή χώρα, ποιος αξίζει αυτόν τον τίτλο; Ο γερμανός βάρβαρος ή η ύπουλη Αλβιών, την οποία ο μεγαλύτερος ποιητής της, ο Βύρωνας, κατηγορούσε ήδη για λεηλασία της χώρας του Ομήρου; Περισσότερο ευρωπαϊκή η Αγγλία, που δεν επιθυμεί καμία ευρωπαϊκή αλληλεγγύη - και κυρίως όχι εκείνη που θα της κόστιζε χρήματα; Δεν είναι αυτή η χώρα που επανέφερε στην Ελλάδα τον στρατό και τον βασιλιά στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πυροδοτώντας έναν κατακλυσμό που η Ελλάδα έμελλε να πληρώσει πολύ ακριβά, μια χώρα που μπορεί εντούτοις να υπερηφανεύεται για την αντίσταση την πιο υποδειγματική απέναντι στον Ναζί κατακτητή. Η ιδέα της Ευρώπης δεν έχει και πολλά χρόνια ζωή, αμφιβάλλω αν μπορούμε να διανέμουμε διπλώματα ευρωπαϊκότητας. Τόσο η ιδέα όσο και το γεωγραφικό της περιεχόμενο είναι προς οικοδόμηση και όχι ένα ακέραιο δεδομένο.

Ο Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εστέν έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη διότι, λέει, από αυτή τη χώρα έρχονταν η δημοκρατία και ο πολιτισμός. Έστω, αν και μπορεί κανείς να πει πολλά για αυτή την αθηναϊκή δημοκρατία, την οπαδό της δουλείας, την ιμπεριαλιστική… Αλλά ο τόνος τοποθετείται εσφαλμένα, διότι το πρόβλημα δεν είναι να μάθουμε πού γεννήθηκε η δημοκρατία, το πρόβλημα είναι να αναγνωρίσουμε ότι ο ελληνικός ή, καλύτερα ας πούμε, ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός είναι το μόνο κοινό σκυρόδεμα σε μια ιστορία φτιαγμένη από αντιπαλότητες και παγκόσμιους πολέμους. Αυτός ο περίφημος ελληνικός πολιτισμός έθρεψε την Αναγέννηση, τα γράμματα και τις τέχνες, τους κλασικούς μας του 18ου αιώνα και γονιμοποίησε τις ελίτ του ίδιου αυτού αιώνα που συντάραξαν τον κόσμο.

Η θέση της Ελλάδας είναι στο κέντρο της Ευρώπης, πρόκειται άλλωστε για μία από τις πιο ζωντανές και τις πιο λαμπερές εστίες της ευρωπαϊκής κουλτούρας: με πρόσωπα αξιοσημείωτα σε όλους τους τομείς, και όχι μόνο στην ποίηση, με μια πρωτότυπη σχολή ζωγραφικής που αρχίζει από τον Θεόφιλο και οδηγεί στον Τσαρούχη μέσω του Εγγονόπουλου, με φιλόσοφους όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης… Δείτε ποιοι μεταφράζονται στην Ελλάδα: ο Βερνάν, ο Φουκό και ο Ντεριντά• δείτε πού διαπλάθονται οι ελίτ: στον τομέα της ιστορίας, η EHESS (Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών) έχει παίξει μεγάλο ρόλο. Και θα βρείτε στην Ελλάδα μια γενιά αξιόλογων ιστορικών που συμμετέχουν στην ανανέωση του κλάδου.

Όλοι λοιπόν ψεύτες και κλέφτες τους οποίους πρέπει να υπερασπιστούμε γιατί εφηύραν κάποτε τη λέξη «δημοκρατία»; Υπάρχουν πολλά ακόμα πράγματα να βάλουμε στη ζυγαριά: η φιλοσοφία (α λα δυτικά), η ιστορία, το θέατρο… Υπάρχουν σήμερα σε αυτή τη χώρα άνδρες και γυναίκες από τους πιο καλλιεργημένους και τους πιο πολιτισμένους που γνωρίζω• δεν δέχομαι να τους βάζουν «βάρβαροι» στον πάγκο της Ευρώπης. Όσο για τους αξιοθρήνητους κομπιναδόρους, σε ποια χώρα δεν υπάρχουν, έχοντας διασπαθίσει δεκάδες δισεκατομμύρια;

Το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα είναι περισσότερο ή λιγότερο ευρωπαϊκή: τα ίδια τα θεμέλια της Ευρώπης δεν υφίστανται χωρίς τον ελληνισμό. Να θυμίσουμε πως η Ευρώπη ήταν μια πριγκίπισσα από τη Φοινίκη που απήχθη από Κρήτες προκαλώντας μία από τις πρώτες διαμάχες μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η Ευρώπη έχει λοιπόν και ανατολίτικες ρίζες κι αυτός είναι ένας πολύ χρήσιμος μύθος σε αυτές τις εποχές διασταύρωσης των πληθυσμών. Τσιμέντο της Ευρώπης δεν είναι οι τράπεζες και οι τραπεζίτες αλλά ένας πολιτισμός, και ο ελληνικός πολιτισμός είναι ένα από τα στοιχεία που μας ενώνουν• αλίμονο, υπάρχουν τόσο λίγα!

Vive la Grece! Και ας μην αφήσουμε τεχνοκράτες να γονατίσουν φίλους και αδελφούς, πόσω μάλλον να τους ταπεινώσουν και να ταπεινώσουν κι εμάς.

Πηγή: Τα Νέα

 

Οι φίλοι που παρακολουθούν αυτό το ιστολόγιο, ίσως έχουν διαπιστώσει πως συχνά αναδημοσιεύω φιλελληνικά άρθρα γνωστών και επιφανών ξένων ιστορικών, οικονομολόγων και πολιτικών.

Οι λόγοι δεν είναι σοβινιστικοί, ούτε ψάχνω να βρω αυτούς που θα μας «αθωώσουν» για τα λάθη μας, ούτε διακατέχομαι από εθνικοφροσύνες και λοιπές αηδίες που μου ανακατεύουν το στομάχι. Αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων γιατί στις διαδικτυακές μου βόλτες διαπιστώνω πως πολύ εύκολα ο κάθε άσχετος κολλάει ταμπέλες δεξιά-αριστερά.

Ο λόγος είναι πως μέσα στην κατήφεια και τη μιζέρια των τελευταίων ετών, όπου κανένας δεν υπερασπίζεται την Ελλάδα – και κυρίως οι «Έλληνες» πολιτικοί, θεωρώ σημαντικές παρόμοιες παρεμβάσεις.

Μου είναι αδιάφορο αν τις αποδέχονται όσοι τις διαβάζουν. Μπορώ ακόμη και να καταλάβω την απροθυμία να γνωρίσουν την «άλλη» διάσταση της πατρίδας μου οι άλλοι λαοί, άνθρωποι με διαφορετική κουλτούρα, πολιτισμό, καταβολές.

Αυτό όμως που με διαολίζει αφάνταστα είναι να ακούω και να διαβάζω τις ασυναρτησίες του κάθε ελληναρά που ζει στο εξωτερικό (ή και στο εσωτερικό) και με κάθε ευκαιρία ρίχνει το ανάθεμα στους Έλληνες και την Ελλάδα. Να βρίσκει τα πάντα σάπια και όλους διεφθαρμένους. Να ζητά το σφαγιασμό καθετί ελληνικού για να …προχωρήσει η Ευρώπη !

Όποιος δεν αγαπάει αυτή τη χώρα, ας την κάνει γι’ αλλού. Και να μη μας γράφει…