“What I sensed was a nation going through the motions, paying
lip-service to the strictures from elsewhere – while continuing to operate as
normal.”
“Αυτό που εγώ κατάλαβα είναι (ότι
πρόκειται για) ένα Έθνος που ελίσσεται, παριστάνοντας ότι εκτελεί οδηγίες, ενώ
συνεχίζει να λειτουργεί ως συνήθως.”
Πρόκειται
για την κατακλείδα ενός άρθρου του Chris Blackhurst, αρχισυντάκτη
του βρετανικού ‘Independent’, που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Αύγουστο και αφορούσε τη φοροδιαφυγή στη χώρα μας, αλλά και την τεμπελιά των
Ελλήνων. Κατά τον Blackhurst δουλειές στην Ελλάδα υπάρχουν, αλλά οι Έλληνες δεν
τις καταδέχονται και προτιμούν τα επιδόματα ανεργίας.
Από αυτούς
που θα διαβάσουν το συγκεκριμένο άρθρο, άλλοι θα συμφωνήσουν, άλλοι όχι (και
αυτοί όχι σθεναρά…). Αλλά δεν είναι αυτό το σημερινό μας θέμα.
Σήμερα λέω
να ασχοληθούμε αποκλειστικά με το μικρό απόσπασμα που μνημονεύεται στην αρχή.
Είναι άραγε έτσι;
Δύο γελοίες,
απαράδεκτες και πικρές ειδήσεις που αφορούν το νοσοκομειακό χώρο (το χώρο
εργασίας μου δηλαδή) με κάνουν να σκύβω το κεφάλι.



















