Η Ελλάδα παραδόθηκε δίχως αντίσταση

Δίχως ριζικές αλλαγές στην πολιτική της Ε.Ε. οι προοπτικές της Ελλάδας και της Ευρώπης για έξοδο από την κρίση είναι σχεδόν ανύπαρκτες, υποστηρίζει ο Heiner Flassbeck, ο οποίος διατέλεσε υφυπουργός Οικονομικών της Γερμανίας επί καγκελαρίου Σρέντερ την περίοδο 1998-2000 όταν «στηνόταν το ευρώ».

Εκτιμά ότι δεν υπάρχει σήμερα πολιτική θέληση να συζητηθούν τα προβλήματα με ανοιχτό μυαλό. Η Ελλάδα, οι άλλες νοτιο-ευρωπαϊκές χώρες και η Γαλλία, σημειώνει, παραδόθηκαν πάρα πολύ νωρίς και δίχως αντίσταση στις απαιτήσεις των Γερμανών.

Είναι η ελληνική τραγωδία απλώς το αποτέλεσμα ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος και μιας ιδιότυπης πολιτικής κουλτούρας, ανεξαρτήτως των οικονομικών σχέσεων και διασυνδέσεων μέσα στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση;

Όχι, η Ελλάδα έχει τα δικά της ιδιαίτερα προβλήματα, που πηγάζουν από τα χαρακτηριστικά που αναφέρατε, αλλά, από την άλλη μεριά, αυτό που συνέβη στη χώρα σας είναι μέρος μιας μεγαλύτερης τραγωδίας όπου ακόμα αναμένεται η λύση και δεν διεξάγεται καμία σοβαρή συζήτηση. Το μέρος της μεγαλύτερης τραγωδίας έχει να κάνει με τις εξωτερικές ανισορροπίες μέσα στην ευρωζώνη και αφορά μια κατάσταση όπου η Γερμανία είναι υπερ-ανταγωνιστική και όλες οι άλλες χώρες ακολουθούν την ουρά της.

Η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει ακόμα και σήμερα να ισχυρίζεται στον ελληνικό λαό, και παρά τις συντριπτικές αποδείξεις που υπάρχουν απ' όλα τα διαθέσιμα στοιχεία και δεδομένα, ότι η κατάσταση βελτιώνεται και πως η μόνη έξοδος από την κρίση είναι μέσα από τους κανόνες του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Πραγματικά, εσείς θεωρείτε ότι κάτι τέτοιο είναι έστω και στο ελάχιστο δυνατό βαθμό εφικτό;

Θα ήταν εφικτό αλλά μόνο κάτω από συνολικά τελείως διαφορετικές συνθήκες και καταστάσεις. Η Ελλάδα έχει απόλυτη ανάγκη από δύο πράγματα προκειμένου να βγει από την κρίση: πολύ χαμηλά επιτόκια δανεισμού και μια αναπτυσσόμενη οικονομία. Σήμερα δεν διαθέτει κανένα απ' αυτά. Και, κάτω από τις υπάρχουσες θεσμικές συνθήκες, τους δύο αυτούς συντελεστές μόνο η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση συνολικά θα μπορούσε να τους παρέχει. Η έκδοση ενός ευρωομολόγου θα ωφελούσε την Ελλάδα και θα είχε μια πιθανότητα να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της μακροπρόθεσμα χάρη στους αυξανόμενους μισθούς αλλού και στην άνθηση της εγχώριας ζήτησης σε άλλες χώρες, και ιδιαίτερα στη Γερμανία.

Η Γερμανία υποστηρίζει ότι ένα σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, που θα στηρίζεται ουσιαστικά στο μοντέλο της δικής της οικονομικής ανάπτυξης, είναι ο μόνος τρόπος για να επιζήσει η Ε.Ε. Μα δεν είναι το πρότυπο της γερμανικής ανάπτυξης βασισμένο σε μια πολιτική συστηματικής συμπίεσης των μισθών προς τα κάτω και αυξανόμενης ανεργίας;

Ακριβώς έτσι είναι. Έχετε απόλυτο δίκιο. Η ανταγωνιστικότητα είναι πάντα ανταγωνιστικότητα σε σχέση με κάποιον άλλον. Εάν η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση προσπαθούσε να ακολουθήσει τον γερμανικό δρόμο, η διεθνής κοινότητα θα έβαζε φραγμό σε αυτή την εξέλιξη με βίαιο τρόπο. Επιπλέον, το γερμανικό πρότυπο δεν είναι καθόλου επιτυχημένο. Για την εγχώρια οικονομία και τους εργαζόμενους και από την άποψη της συνολικής ανάπτυξης είναι σκέτη καταστροφή. Μεταξύ 2000 και 2010, οι καθαρές εξαγωγές της Γερμανίας εκτινάχθηκαν στα ύψη, αλλά η εγχώρια ζήτηση έμεινε στάσιμη. Ούτε η αναμενόμενη αύξηση στην απασχόληση έγινε πραγματικότητα εξαιτίας της συμπίεσης των μισθών προς τα κάτω. Εν ολίγοις, τα ίδια αποτελέσματα θα υπάρξουν και σε όποια άλλη οικονομία προσπαθούσε να κάνει το ίδιο πράγμα, να εφαρμόσει δηλαδή το μοντέλο ανάπτυξης της Γερμανίας.

Μπορείτε να δείτε με ποιους τρόπους θα μπορούσε μια νέα ελληνική κυβέρνηση να επαναδιαπραγματευθεί εκ νέου τους όρους που υπογράφηκαν με το ΔΝΤ και την Ε.Ε.; 

Είναι σίγουρο ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να επιμείνει ότι ο δρόμος για έξοδο από την ύφεση είναι αδιανόητος εάν δεν υπάρχει κανένα ουσιαστικό θετικό ερέθισμα από τον υπόλοιπο κόσμο. Σε όλες τις άλλες συγκρίσιμες περιπτώσεις στο παρελθόν, μια χώρα σε κατάσταση χρεοκοπίας διέθετε πάντα τη δυνατότητα να υποτιμήσει το νόμισμά της. Πάρτε για παράδειγμα την περίπτωση της Σουηδίας το 1992 ή της Αργεντινής. Ως εκ τούτου, το ελάχιστο που έχει ανάγκη η Ελλάδα είναι εξαιρετικά ευνοϊκοί όροι δανεισμού και μια ανθηρή ευρωπαϊκή οικονομία. Εάν οι άλλοι μέσα στην Ε.Ε. δεν συμβάλλουν στην υλοποίηση και των δύο αυτών παραγόντων, η Ελλάδα δεν μπορεί να μείνει προσκολλημένη στους όρους στους οποίους αρχικά συμφώνησε, δίχως να αυτοστραγγαλιστεί.

Ποια είναι η αίσθησή σας για το πού οδηγείται η Ευρώπη; 

Δυστυχώς, είμαι πολύ απαισιόδοξος. Δεν βλέπω την πολιτική θέληση να συζητηθούν τα προβλήματα με ανοιχτό μυαλό. Η Ελλάδα και οι άλλες νοτιο-ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, παραδόθηκαν πάρα πολύ νωρίς και δίχως αντίσταση. Αντί να υποκύψουν στις γερμανικές κατηγορίες, θα έπρεπε να είχαν επιμείνει ότι η Γερμανία έπαιζε αντίθετα με τους κανόνες της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης ΟΝΕ για περισσότερο από δέκα χρόνια και πρέπει να συμβάλλει τουλάχιστον όσο και οι άλλες χώρες-μέλη προκειμένου να έχει μια πιθανότητα η Ένωση να επιβιώσει. Υπάρχει ακόμα μια πολύ μικρή πιθανότητα να αλλάξει η πορεία πλεύσης, καθώς γίνεται όλο και περισσότερο προφανές ότι με τα περιοριστικά οικονομικά μέτρα που εφαρμόζονται παντού δεν υπάρχει διέξοδος από την κρίση.

WHO is who? 

Είναι κάτοχος διδακτορικού στα Οικονομικά από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, και επίτιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Διετέλεσε υφυπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, υπεύθυνος για τις διεθνείς υποθέσεις, την Ε.Ε. και το ΔΝΤ. Από το 2007, είναι διευθυντής της Τμήματος για την Παγκοσμιοποιήση και τις Στρατηγικές Ανάπτυξης στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη (UNCTAD). Είναι ο επικεφαλής συγγραφέας της επιστημονικής ομάδας που ετοιμάζει την ετήσια αναφορά της UNCTAD για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη. Είναι ο συγγραφέας πολλών μελετών της UNCTAD για τη σημερινή χρηματοοικονομική κρίση. Σε αυτές καταθέτει προτάσεις για εναλλακτικές οικονομικές πολιτικές που στοχεύουν στην ανάπτυξη, την αντιμετώπιση των παγκόσμιων ανισορροπιών και την αποφυγή συστημικών αναταραχών. Επίσης έχει γράψει πολλά βιβλία, στο τελευταίο από τα οποία αναλύει γιατί η πολιτική έχει παραδοθεί στους επιχειρηματίες και την πλουτοκρατία. Τέλος, είναι μέλος της επιτροπής για τη Μέτρηση της Οικονομικής Αποδοτικότητας και της Κοινωνικής Προόδου, την οποία καθιέρωσε ο πρόεδρος της Γαλλίας Ν. Σαρκοζί, και της ομάδας «Οι σκιώδεις G-8», της οποίας προεδρεύει ο Τζόσεφ Στίγκλιτζ.

Πηγή: thesecretrealtruth

Ο κοινωνικός αυτοματισμός, του Δ. Ζάχου

   Μια από τις νέες έννοιες που έχουν εισαχθεί τα τελευταία χρόνια στο λεξιλόγιό μας είναι του «κοινωνικού αυτοματισμού». Με την έννοια αυτή περιγράφεται μία από τις μεθόδους που στοχεύουν στην απόσπαση της προσοχής των ανθρώπων από τα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν. Ο κοινωνικός αυτοματισμός αποτελεί μια σύγχρονη προσαρμογή του «διαίρει και βασίλευε», αφού έχει ως στόχο να διοχετεύσει την ανθρώπινη οργή και αγανάκτηση στο αλληλοφάγωμα.

«Κοινωνικό αυτοματισμό» έχουμε όταν μία ή περισσότερες κοινωνικές ή επαγγελματικές ομάδες στρέφεται/στρέφονται εναντίον μιας άλλης. «Κοινωνικό αυτοματισμό» έχουμε όταν ομάδες «αγανακτισμένων» πολιτών επιτίθενται εναντίον άλλων ομάδων, οι οποίες διεκδικούν τα αιτήματά τους με μη αποδεκτό -από τους έχοντες και κατέχοντες- τρόπο. 

Η διαδικασία που ακολουθείται: οι πάσης φύσεως διαμαρτυρόμενοι διαπομπεύονται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) ως «εχθροί της πατρίδας», «υπονομευτές της εθνικής οικονομίας», σαμποτέρ της ομαλής λειτουργίας της αγοράς,  τεμπέληδες,  απατεώνες,  συντεχνίες κ.ά. Επιπρόσθετα, παραποιούνται εξόφθαλμα ορισμένα «ευαίσθητα» - οικονομικά κυρίως - χαρακτηριστικά της διαμαρτυρόμενης ομάδας (καθαρίστρια με ετήσιο μισθό 120,000 ευρώ, λιμενεργάτης με 500,000 Κ.Ο.).Βασικό στοιχείο της διαδικασίας του κοινωνικού αυτοματισμού αποτελεί η κλήση των εκπροσώπων της ομάδας αυτής ενώπιον του δικαστηρίου των ΜΜΕ, όπου συνήθως ένας εκπρόσωπός της έρχεται αντιμέτωπος με πολυάριθμους δημοσιογράφους/εισαγγελείς.

Η ετεροβαρής εκπροσώπηση έχει ως στόχο και –συνήθως- ως αποτέλεσμα να ακουστούν τελικά οι θέσεις των δημοσιογράφων, οι οποίες είναι σε κάθε περίπτωση (είτε απεργούν οι οδοκαθαριστές είτε οι δάσκαλοι ή όποια άλλη ομάδα) ίδιες και απαράλλαχτες: αναφέρονται στο κακό και στις ζημιές που προκαλεί η απεργία ή η διαμαρτυρία στην εθνική προσπάθεια και στις άλλες κοινωνικές ομάδες. Ως αποτέλεσμα, τα αιτήματα των διαμαρτυρόμενων, ακόμη και μετά από μακροχρόνιες απεργίες δεν προβάλλονται ή προβάλλονται αποσπασματικά και σε κάθε περίπτωση με τέτοιο τρόπο ώστε να δυσφημούν τελικά την ομάδα αυτή και τον αγώνα της. (…)Ο κοινωνικός αυτοματισμός στο καθημερινό επίπεδο

Είναι κοινά αποδεκτό ότι η κρίση έχει επιπτώσεις σε μεγάλες μερίδες του πληθυσμού, ενώ φαίνεται ότι δεν θα αφήσει ανέγγιχτες και ορισμένες επαγγελματικές ομάδες που προς το παρόν έχουν ελάχιστα επηρεαστεί. Είναι βέβαια αυτονόητο πως διαφορετική είναι η επίδραση σε κάποιον που διάγει πολυτελώς και που θα χάσει ένα μικρό μέρος του εισοδήματός του και διαφορετική σε κάποιον που έχει ή θα χάσει το μισό των εισοδημάτων του ή την ίδια του την εργασία. (Μια περαιτέρω ανάλυση των τρόπων που ο καθένας αντιλαμβάνεται την κρίση, όπως και του τρόπου που αντιδρά σε αυτή όμως, ξεφεύγει από τα όριο αυτού του σημειώματος και ίσως αποτελέσει αντικείμενο μιας άλλης διαπραγμάτευσης). 

Οι θιγόμενες πληθυσμιακές κατηγορίες είναι ευάλωτες στον κοινωνικό αυτοματισμό, αφού απ' ότι φαίνεται, μεταξύ ορισμένων μελών τους, εύκολα κερδίζει έδαφος η αντίληψη που θέλει υπεύθυνη για την κρίση κάποια άλλη ομάδα.Εκεί λοιπόν αποσκοπεί η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και η ενστάλαξη της ζήλιας και του φθόνου. Γιατί είναι διαφορετικό πράγμα να επιζητείς να βελτιώσεις το βιοτικό σου επίπεδο και να το φτάσεις -όπως σου είχαν τάξει όσοι μιλούσαν για την «ισχυρή Ελλάδα του ευρώ»- σε αυτό του Γερμανού για παράδειγμα ΔΥ, που αμείβεται τουλάχιστο με 3,000 ευρώ καθαρές αποδοχές και διαφορετικό να επιθυμείς να απολυθεί ο υπάλληλος του δήμου που σε έχουν πείσει ότι «κάθεται». Όπως διαφορετικό είναι να θέλεις να πετύχεις μια καλύτερη ζωή και διαφορετικό να επιζητάς να μειωθούν οι απολαβές των υπολοίπων στο επίπεδο των 500 ευρώ. Η προπαγάνδα φαίνεται πως έχει κάνει πολύ καλή δουλειά, αφού είναι βέβαιο ότι «λεφτά υπάρχουν», το θέμα είναι όμως να κατανοήσουμε πού πηγαίνουν!

Σ' αυτό το πλαίσιο, «αγανακτισμένοι» πολίτες εμφανίζονται στα ΜΜΕ - τα οποία να μη ξεχνάμε ότι ανήκουν σ' αυτούς που κερδίζουν από την κρίση και όχι σε κάποιους ανεξάρτητους και αμερόληπτους δημοσιογράφους - και καταφέρονται με «ιερή αγανάκτηση» εναντίον όσων προσπαθούν να προβάλουν τα αιτήματά τους. Το ίδιο και στα καφενεία ή σ' όλους τους δημόσιους χώρους συναθροίσεων μεταξύ γνωστών, αλλά ακόμη και σε καθημερινές συζητήσεις μεταξύ φίλων, τα πνεύματα είναι τόσο οξυμένα ώστε η συζήτηση πολύ συχνά πλέον ξεφεύγει από πολεμικά - έστω - επιχειρήματα και προχωρά σε προσωπικές επιθέσεις και σε ύβρεις!

Η σωστή πληροφόρηση, η ανοχή στη διαφορετική προσέγγιση και η πρόταξη του συλλογικού συμφέροντος αποτελούν ανάχωμα στον κοινωνικό αυτοματισμό και σε όλους αυτούς που καλλιεργούν για να εκμεταλλευτούν τη διχόνοια και το αλληλοφάγωμα. [ ppol.gr ]...Και κάτι ακόμη: "Do It Yourself. Κανείς δεν πρόκειται να σε σώσει, κατάλαβέ το έστω και με καθυστέρηση. Μόνο η αυτοοργάνωση και η συλλογική δράση με αυτούς που μπορείς να συνεννοηθείς θα σε κάνει να πάρεις την κατάσταση πραγματικά στα χέρια σου. Βγες από τα στατικά κουτάκια που με περισσή φροντίδα σε εναπόθεσε η ελληνική κοινωνία του μικροαστισμού, η οικογένεια, το κράτος, το σχολείο, το κόμμα για να σε έχει εξαρτημένο, κακομαθημένο και ελεγχόμενο και επιτέλους αυτοσχεδίασε. Αφού δε σου κάνει η ταινία που σου προβάλλουν, σκηνοθέτησε επιτέλους τη δική σου.

Χαμογελάτε λοιπόν, κάνεις τους άλλους να ανησυχούν. Και αυτό είναι καλό γιατί πολύ ησυχία έχει πέσει… Γιατί πολύ απλά, το τελευταίο στάδιο του κοινωνικού αυτοματισμού είναι ο κοινωνικός κανιβαλισμός"... [antinews.gr ] 

 Από το dithen2010

Κυρ Αντρέα Λοβέρδε μας και λοιποί κουφιοκέφαλοι, σας το αφιερώνω.

Το τρενάκι του τρόμου

Σε τριτοκοσμικά επίπεδα βρίσκεται η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF). H Ελλάδα έχασε φέτος επτά θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη της ανταγωνιστικότητας και βρίσκεται στην 90η θέση ανάμεσα σε 142 χώρες απ΄ όλο τον κόσμο, ενώ την τελευταία διετία έχασε 19 θέσεις.

H χώρα μας είναι λιγότερο ανταγωνιστική από γειτονικές χώρες, όπως η Ρουμανία, η Αλβανία, το FYROM, αλλά και από την Μποτσουάνα, τη Γουατεμάλα και το Λίβανο, ενώ κατέχει την τελευταία θέση σε ανταγωνιστικότητα από τις χώρες της E.E.

Στη πτώση της Ελλάδας στην κατάταξη της παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας κύριο ρόλο έπαιξε η δραματική επιδείνωση του μακροοικονομικού περιβάλλοντος (έπεσε στην 140η θέση).

Στο κριτήριο των χρηματαγορών η χώρα έπεσε στην 110η θέση, στους δημόσιους θεσμούς στην 89η θέση, στην αγορά απασχόλησης στην 126η θέση.

Πολιτικοί
Ως προς την εμπιστοσύνη που δείχνουμε στους πολιτικούς η Ελλάδα βρίσκεται στην 123η θέση, στην 125η θέση για την προστασία των επενδυτών, στην 120η στην ποιότητα εκπαιδευτικού συστήματος.

Επίσης η χώρα μας κατέχει την 134η θέση από τις 142 χώρες σε ό,τι αφορά το αριθμό διαδικασιών για την έναρξη επιχειρήσεων, την 128η θέση για έκταση και αποτελεσματικότητα της φορολογίας και την 135η θέση στην ευελιξία για τη διαμόρφωση μισθών.

Πρόκειται για τη χειρότερη επίδοση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, γεγονός που εξηγείται «από τη δραματική επιδείνωση των μακροοικονομικών της μεγεθών, το ιδιαίτερα κακό θεσμικό πλαίσιο και την ανεπάρκεια της λειτουργίας της αγοράς της», όπως εξηγούν οι συντάκτες της έκθεσης.

Ιδιαίτερος λόγος γίνεται επίσης και για τη διαφθορά και την κακή ποιότητα των στατιστικών στοιχείων που παρέχει η χώρα μας, αλλά και για την ανελαστικότητα των εργασιακών σχέσεων.

Από την imerisia.gr

Αυτά τα στοιχεία κυρ Λοβέρδε τα έχεις υπόψη σου;

Χθες μόλις, την ώρα που εκσφενδόνιζες τις παπαροκορώνες σου στο δελτίο της Τρέμη, δόθηκαν στη δημοσιότητα τα πιο πάνω στοιχεία.

Αλλά που καιρός να ενημερωθείς; Για σένα προέχει να βγεις στο κανάλι και να αρχίσεις το φτύσιμο. Τέλειωσαν τα μπάνια, πλησιάζουν και οι εκλογές, πρέπει να δώσεις το παρών.

Γνωρίζεις κυρ Αντρέα, ως φωτεινός παντογνώστης που ήσουν πάντοτε, την κατάντια της ελληνικής οικονομίας, όσο αφορά τα επίπεδα ανταγωνιστικότητας;

Άραγε, αναρωτιέμαι, ποιος να φταίει για τούτο δω το χάλι;

Να σε ρωτήσω εσένα που τα ξέρεις όλα. Μήπως στην 90^η θέση της παγκόσμιας κατάταξης οδήγησαν τη χώρα μας οι δημόσιοι υπάλληλοι;

Να σε ενημερώσω ότι τα τελευταία 2 χρόνια οι δημόσιοι υπάλληλοι μειώθηκαν κατά δεκάδες χιλιάδες, λόγω αθρόων συνταξιοδοτήσεων και έλλειψης προσλήψεων. Μήπως φταίνε και πάλι αυτοί που στο ίδιο διάστημα η χώρα έχασε 19 θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη στον πίνακα της ανταγωνιστικότητας;

Αντρίκο, πάρτο αλλιώς, θα βρεις.

Γιατί δε λες κουβέντα πάνσοφε και για τον ιδιωτικό τομέα της χώρας που δεν παράγει ή παράγει προϊόντα δεύτερης ποιότητας ή ακριβά, συνεπώς μη ανταγωνιστικά;

Αλλά είπαμε, μπορείς να κάνεις τον καμπόσο στους Δ.Υ. γιατί «σε παίρνει». Εσύ είσαι το αφεντικό, τουλάχιστον έτσι νομίζεις. Μπορείς ταυτόχρονα να χύνεις τόνους δάκρυα μαζί με τα φιλαράκια σου τους δημοσιοψεύτες των καναλιών, για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους που καταδυναστεύονται, τρομοκρατούνται και τυρρανιούνται από τους κάφρους του Δημοσίου.

Αμ το άλλο; Τι να’ναι άραγε η 123^η θέση της Ελλάδας ως προς την εμπιστοσύνη που δείχνουν οι Έλληνες στους πολιτικούς; Στους Δ.Υ. θα οφείλεται κι αυτό! Άλλωστε κι εσείς οι πολιτικοί, Έλληνες πολίτες ήσαστε, στα 10 εκατομμύρια ανήκετε, άρα ταλαιπωρείστε κι εσείς μαζί.

Και ακολουθούν κι άλλες κατραπακιές: η χώρα μας σε ό,τι αφορά το αριθμό διαδικασιών για την έναρξη επιχειρήσεων κατέχει την 134η θέση από τις 142 χώρες (!!!), βρίσκεται στην 128η θέση για έκταση και αποτελεσματικότητα της φορολογίας, ενώ όσο αφορά την ευελιξία για τη διαμόρφωση μισθών βρισκόμαστε στην 135η θέση.

Αριστούργημα !

Να υποθέσω ότι ο αριθμός των διαδικασιών για την έναρξη επιχειρήσεων οφείλεται στους νόμους που ψήφισαν μεταξύ τους οι Δ.Υ., χωρίς καν να σας ρωτήσουν. Εσείς είχατε όλη την καλή πρόθεση να απλουστεύσετε τις διαδικασίες, αλλά δεν πέρασε το δικό σας. Κρίμα!

Να υποθέσω επίσης ότι χωλαίνει η αποτελεσματικότητα στη φορολογία, εξαιτίας της άρνησης των εφοριακών να σπάνε πάνω από 10 κουμπαράδες-γουρουνάκια την ημέρα από συνταξιούχους και μισθωτούς. Τις περιπτώσεις να συλλάβετε τη φοροδιαφυγή και το λαθρεμπόριο, να φορολογήσετε την εκκλησιαστική περιουσία, να ψάξετε στις Ελβετικές Τράπεζες τις καταθέσεις, να αναζητήσετε τους κατόχους off shore εταιρειών, να στείλετε επιτέλους στα ειδικά δικαστήρια τα λαμόγια/μιζαδόρους του σιναφιού σας, αφού τους κατάσχετε τις περιουσίες, ούτε καν τις έχετε σκεφτεί! 

Α, μιας και αναφέρθηκα στην εκκλησιαστική περιουσία, όταν με νόμο του Αλογοκλέφτη σταμάτησε η φορολόγησή της πριν από μια 5ετία, είχε ειπωθεί ότι αυτό το μέτρο σημαίνει απώλεια εσόδων για το Ελληνικό Δημόσιο 700 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Κάνε ένα πολλαπλασιασμό, 700 Χ 5 = 3,5 δισ. μας κάνουν. Τα έχετε βρει από αλλού;

Εκεί όμως που σας αδικούν κατάφορα είναι η 135η στην ευελιξία διαμόρφωσης μισθών. Η ευελιξία που αποκτήσαμε στους μισθούς επί των ημερών σας, θυμίζει το τρενάκι του τρόμου…

Υ.Γ: Στη φωτογραφία διακρίνονται εφοριακοί της Μποτσουάνα επί το έργον!

Porte Paparole

Σφοδρή επίθεση εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων εξαπέλυσε από το βήμα της Βουλής ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος,

Ενημερώνοντας την επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων σχετικά με τα κωλύματα μετεγκατάστασης του Υπουργείου Υγείας στο κτίριο του κέντρου τύπου των Ολυμπιακών Αγώνων στο Μαρούσι, ο Λοβέρδος... το απέδωσε στη γραφειοκρατία, αλλά και σε διατάξεις του Συντάγματος. 

Ακολούθως, ο κος Λοβέρδος εκτίμησε πως «χωρίς αλλαγές στη διοίκηση της Δικαιοσύνης η Ελλάδα δεν μπορεί να προχωρήσει» και πως «όποιος πιστεύει πως μπορεί να ασκήσει πολιτικές χωρίς να νικήσει το ελληνικό Δημόσιο αυταπατάται». 

Αφορμή για τις αναφορές του υπουργού Υγείας, αποτέλεσαν οι νομοτεχνικές αντιρρήσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου, επί της συμπληρωματικής σύμβασης αλλαγής χρήσης του Κέντρου Τύπου των Ολυμπιακών Αγώνων, προκειμένου να στεγαστεί εκεί το υπουργείο Υγείας.

«Το Ελεγκτικό Συνέδριο, είπε ότι είναι εντάξει η σύμβαση αλλά ότι η συμπληρωματική έχει προβλήματα. Έχουμε λόγους να καταγγείλουμε την σύμβαση, ο ανάδοχος έχει οικονομικά προβλήματα, η αλλαγή όμως είναι ένα «πιάσε το αυγό και κούρεψέ το». Είμαι σε αυτό το σταυροδρόμι, θα προσαρμοστώ στο Ελεγκτικό Συνέδριο, θα καταστήσω όσο μπορώ πιο έγκυρη την συμπληρωματική σύμβαση για να μην χρειαστεί να τις καταγγείλω - και αν το καταφέρω έχει καλώς. Αν όχι, θα πάω πίσω θα χάσουμε χρήματα, θα εγκαταλείψουμε το κέντρο επιχειρήσεων» ανέφερε ο κος Λοβέρδος.

«Θεωρώ εχθρούς τους γραφειοκράτες - η γραφειοκρατία είναι αντίπαλος και όχι σύμμαχος» συνέχισε ο υπουργός Υγείας.

«Δεν είμαι εγώ ο porte parole της ελληνικής γραφειοκρατίας, το 1 εκ. υπαλλήλους που ταλαιπωρούν τα 10 εκ. πολιτών, με την βεβαιότητα ότι «τι μας νοιάζει ο ιδιωτικός τομέας αφού είναι ισόβιος ο δημόσιος» και που μας έφτασαν εδώ που μας έφτασαν. Τα 10 εκατομμύρια πληρώνουν το 1 εκατομμύριο. Αυτό πρέπει να έχει εχθρούς. Στην πρώτη γραμμή υπέρ της γραφειοκρατίας είναι το Σύνταγμα, εκεί στηρίχθηκε η νομολογία και η διοίκηση (...) Μας ταλαιπωρεί το θέμα. Υπάρχει θέληση και πρόσωπα που σπάνε τα μούτρα τους, πάνω σε αυτό που χτίστηκε μεταπολιτευτικά, βασιζόμενο στο Σύνταγμα της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας, που με τον τρόπο που ερμηνεύτηκε απ' την διοίκηση και την δικαιοσύνη, έγινε βραχνάς και δεν μπορείς να ξεχωρίσεις δυο λογιών άχυρα..» ανέφερε ο κος Λοβέρδος…

 Από το 24GR

Κυρ Λοβέρδε,

μωραίνει Κύριος όν βούλεται απολέσαι, θα συμπλήρωνα εγώ!

Τι έγινε Αντρίκο μας; Βλέπεται το (οριστικό) τέλος που έρχεται και συναγωνίζεστε εκεί στη κυβέρνηση ποιος θα πετάξει τη μεγαλύτερη μαλακία για να γράψει ιστορία; Έχεις την εντύπωση ότι με τέτοιες παπάρες τη γράφεις; Και εγώ που είχα την εντύπωση ότι η ιστορία γράφεται με αγώνες για τη δημοκρατία, με υπεράσπιση του λαϊκού συμφέροντος, με προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων, με απονομή δικαιοσύνης, με άδολη προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.

Αλλά τι τα θες τι τα γυρεύεις “σύντροφε” Ανδρέα (κρίμα τ’ όνομα).

Από την ώρα που έφυγαν από κοντά μας ένας Γιώργος Γεννηματάς, μία Μελίνα Μερκούρη, ένας Αναστάσιος Πεπονής, ένας Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης, αλλά πολύ περισσότερο ένας Ανδρέας Παπανδρέου, μείνατε κάτι απολειφάδια ψευτοκουλτουριάρηδες σαλονάτοι γιάπηδες να παριστάνετε τους “συντρόφους”.

Να καπηλεύεστε τα όνειρα, τις ιδέες, τις αξίες και τα οράματα όλων αυτών.

Αλλά, πολύ χειρότερα, να εξαπατάτε έναν ολόκληρο λαό που σας πίστεψε και σας ακολούθησε.

Αυτό το λαό που καθημερινά τον φτύνετε κατάμουτρα με τις αποφάσεις σας και τις χοντρομαλακίες που εκστομίζετε!

Το ένα εκατομμύριο υπάλληλοι ταλαιπωρούν τα υπόλοιπα δέκα εκατομμύρια!

Και γαμώ τα συμπεράσματα φίλτατε Λοβέρδε ! Από σήμερα απέκτησες μερικές δεκάδες χιλιάδες (κόπανους) ψηφοφόρους που στο πρόσωπο σου πλέον αναγνωρίζουν το νέο Ρομπέν των Βλακών, ο οποίος προτίθεται να τους σώσει από τα δεινά που τους μαστίζουν, να κατατροπώσει τους κακούς και τους φαύλους και να αποδώσει δικαιοσύνη εις τους αιώνας. Αμήν.

Το ένα εκατομμύριο υπάλληλοι λοιπόν μας έφθασαν εδώ που μας έφθασαν. Και ο ελληνικός λαός αυτούς πρέπει να έχει εχθρούς. Όχι τη διαπλοκή που σας έχτισε τις βίλες, όχι τη διαφθορά που κάνατε τρόπο ζωής σας, όχι την πολυνομία που εσείς ψηφίζετε, όχι τη γραφειοκρατία που εσείς θεσπίζετε και συντηρείτε, όχι την αναξιοκρατία που εσείς εισαγάγατε και διαιωνίζετε, όχι το συνδικαλισμό που εσείς κομματικοποιήσατε και τον εξευτελίσατε, όχι το ρουσφέτι που εσείς προωθήσατε και εσάς βολεύει.

Όταν θα έρθει η ώρα του πολέμου, εσύ οχυρώσου στη πλατεία Συντάγματος να μοιράζεις φισεκλίκια.

Στο μόνο που θα συμφωνήσουμε είναι ότι δεν είσαι “porte parole”.

Καλύτερα Αντρίκο σου ταιριάζει το Porte Paparole.

Και εις ανώτερα λοιπόν…

Απ' την "άρση της μονιμότητας"... ως τη δουλεία !

Από το Μαρικάκι

Η άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο φαίνεται να κοντοζυγώνει και όσοι λατρεύουν να μισούν τους δημόσιους υπαλλήλους και τα «προνόμιά» τους μπορούν να χαρούν, συγκρατημένα όμως, δεν είναι ακόμη γεγονός. Προς το παρόν, εκτός από διάχυτη αίσθηση εξαιτίας και των λεγομένων διαφόρων κυβερνητικών (π.χ. Πάγκαλος) είναι και επίσημο αίτημα του ΟΟΣΑ, και αφορά τουλάχιστον τους νεοπροσλαμβανόμενους σε όλο το εύρος του δημοσίου τομέα.

Επειδή όμως οι άμεσες και «αυθεντικές» απολύσεις που συνεπάγεται η άρση της μονιμότητας δεν εμπίπτουν στη συνταγματική νομιμότητα, για λίγο καιρό η θεσμικά κατοχυρωμένη δημοσιοϋπαλληλική εργασιακή ασφάλεια θα ροκανίζεται με κάτι εργασιακές εφεδρείες πέριξ του στενού Δημόσιου τομέα (στις «παρυφές» του, όπως σημειώνει το Βήμα), που και πάλι δεν είναι σίγουρο ότι είναι καθ’ όλα νόμιμες.  Προς το παρόν σε επίπεδο επίσημων διαβεβαιώσεων για την εφεδρεία φαίνεται να επικρατεί (ηθελημένη;) σύγχυση καθώς εκεί που λένε ότι δεν θα προβούν σε απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, την ίδια ώρα λένε ότι όσοι ενταχθούν στο πρόγραμμα της εργασιακής εφεδρείας, εφόσον κριθούν πλεονάζον προσωπικό, δεν μπορούν να ελπίζουν ότι δεν θα απολυθούν.

Όσον αφορά τη μονιμότητα, αυτή κατοχυρώθηκε για να προστατέψει τους δημόσιους υπαλλήλους από την πολιτική και κομματική αυθαιρεσία ώστε ομαλά και χωρίς παρεμβάσεις να ασκούν τα καθήκοντά τους. Η μονιμότητα «πέρασε σε όλα τα Συντάγματα από το 1911 και μετά. Ωστόσο από τη θεωρία ως την πράξη κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, εν μέρει και γιατί ποτέ δεν φαίνεται να αξιοποιήθηκε η συνταγματική διάταξη η οποία προβλέπει παύση δημόσιου λειτουργού από τα καθήκοντά του με απόφαση υπηρεσιακού συμβουλίου.

Σύμφωνα με την παράγραφο 4 του άρθρου 103:

«Οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι εφόσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν [σ.σ. διατύπωση που επικαλέστηκε ο Πάγκαλος προκειμένου να προϊδεάσει για απολύσεις ύστερα από κατάργηση οργανικών θέσεων]. Αυτοί εξελίσσονται μισθολογικά σύμφωνα με τους όρους του νόμου και, εκτός από τις περιπτώσεις που αποχωρούν λόγω ορίου ηλικίας ή παύονται με δικαστική απόφαση, δεν μπορούν να μετατεθούν χωρίς γνωμοδότηση ούτε να υποβιβαστούν ή να παθούν χωρίς απόφαση υπηρεσιακού συμβουλίου, που αποτελείται τουλάχιστον κατά τα δύο τρίτα από μόνιμους δημόσιους υπαλλήλους».

Μπορεί λοιπόν στην μονιμότητα να έχουν φορτωθεί πλείστα όσα δεινά του δημοσίου τομέα από την «αναποτελεσματικότητα» και την «χαμηλή παραγωγικότητα» ως τη «διαφθορά» σύμφωνα με την κυρίαρχη κριτική που έχει περάσει και σε μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, όμως σήμερα η άρση της επιδιώκεται για μαζικό ξαλάφρωμα του δημοσίου από περιττά μισθολογικά βάρη, για λόγους καθαρά δηλαδή οικονομικούς, και όχι για πειθαρχικούς ή λόγους αξιοσύνης.

Από την άλλη εξυπηρετεί και σκοπούς πέραν της μείωσης του κόστους του Δημοσίου. Περισσότεροι άνεργοι με μηδενικές ελπίδες – σε συνθήκες βαθειάς ύφεσης -  για εύρεση εργασίας(σταθερής, στο αντικείμενό τους και πλήρους δικαιωμάτων – εδώ γελάμε) , ακόμη περισσότερη ελαστικοποίηση κι επισφάλεια της εργασίας, ακόμη χαμηλότεροι «μισθοί» στον ιδιωτικό τομέα. «Κανονικές» ή πλήρεις θέσεις εργασίας τέλος! Το λέει και η τρόικα, όταν επιμένει να εφαρμοστούν πάραυτα και παντού οι επιχειρησιακές συμβάσεις, δηλαδή ατομικές με τον εργαζόμενο μπροστά στο φόβο της απόλυσης να υπογράφει ό,τι καπνίσει του εργοδότη.

Από τη σκοπιά του εργαζόμενου είναι να τρέμει κανείς στη σκέψη και μόνο ότι με τη σημερινή διάλυση της οικονομίας και σενάρια σύγχρονης δουλείας να παραφυλάνε,, θα αρχίσουν και οι αθρόες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.( Για το επερχόμενο καθεστώς δουλείας έχουν μιλήσει και άλλοι, αρμοδιότεροι ημών, από αυτές τις στήλες).

Ή μήπως κάποιοι πιστεύουν ότι, πρώτοι απ’ όλους θα πεταχτούν έξω τα ρουσφέτια και θα  αντικατασταθούν από στρατιές «ικανών» και άξιων, όταν η γενική επιταγή των δανειστών είναι μείωση τους κόστους του δημοσίου κι η οριστική διάλυση οποιουδήποτε καθεστώτος εργασιακής ασφάλειας στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα; Και τι θα προστατεύει ακόμα και αυτούς τους υποτιθέμενους «ικανούς» από τα κομματικά παιχνίδια , όταν θα έρθει η σειρά τους να στιγματιστούν, δικαίως ή αδίκως ως «ανίκανοι» και «τεμπέληδες», προκειμένου αν αντικατασταθούν από νέο αίμα, πιο «ικανό» και πιο «άξιο»;

Θα κλείσουμε με μια αναφορά στα λεγόμενα του καθηγητή του Εργατικού Δικαίου Ι. Κουκιάδη σχετικά με την άρση της μονιμότητας σε συνέντευξή του στην Ημερησία, τον Μάιο, ο οποίος υποστηρίζει ότι η μονιμότητα δεν είναι το πρόβλημα ούτε η άρση της θα λύσει τίποτε. Και πρόκειται για ένα πρόσωπο που δεν θα το χαρακτήριζε κανείς αμερόληπτο αν σκεφτεί ότι δύο μήνες από την εν λόγω συνέντευξη ανέλαβε το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων (βλ. ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας). Λέει λοιπόν:

«Γύρω από τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων υπάρχουν πολλές παρανοήσεις. H μονιμότητα προβλέφθηκε από το Σύνταγμα το 1911 και έκτοτε την κατοχυρώνουν όλα τα ελληνικά Συντάγματα. H κατοχύρωσή της κρίθηκε αναγκαία ως μέτρο προστασίας των υπαλλήλων κατά της αυθαιρεσίας των πολιτικών και των κομμάτων. Θεωρείται, δε, σήμερα ως βασική συνιστώσα του κράτους δικαίου. Αντίστοιχες, δε, ρυθμίσεις υπάρχουν και στα Συντάγματα των άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Περιλαμβάνει εκτός από την προστασία από την αυθαίρετη απόλυση και άλλα παράπλευρα δικαιώματα, όπως, για παράδειγμα, το δικαίωμα για αξιοκρατική εξέλιξη.

Όποιος, λοιπόν, θέτει θέμα άρσης μονιμότητας, πρώτα πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα για το πώς θα διασφαλιστούν η θέση και η αξιοπρέπεια του υπαλλήλου από αποφάσεις κομματικής σκοπιμότητας. Γιατί στοιχείο της παραγωγικότητας του κρατικού μηχανισμού είναι και η διασφάλιση του δικαιώματος του ικανού υπαλλήλου για ανάλογη μεταχείριση από την κρατική εξουσία.

Tο καίριο πρόβλημα της μειωμένης απόδοσης στο σημερινό σύστημα δημοσιοϋπαλληλικής σχέσης δεν οφείλεται κατά κύριο λόγο στην ύπαρξη μονιμότητας, αλλά στη στρεβλή αντίληψη ως προς το περιεχόμενο των εκατέρωθεν δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.

H έλλειψη αποτελεσματικών μηχανισμών πειθαρχικού ελέγχου, η ισοπέδωση του μηχανισμού αξιοκρατικής αξιολόγησης των υπαλλήλων, η ευκολία με την οποία δικαιολογούνται οι απουσίες των υπαλλήλων και η αποδυνάμωση του μηχανισμού της διοικητικής ιεραρχίας, θέματα που δε συνδέονται απαραιτήτως με τη μονιμότητα, αποτελούν τους κύριους παράγοντες μειωμένης απόδοσης του σημερινού υπαλληλικού συστήματος. Οι αιτιάσεις αυτές δε πρέπει να προσωποποιούνται.

Το παραπάνω φαινόμενο εκφράζει το έλλειμμα της ελληνικής πολιτικής και αποτέλεσε μέσο εξαγοράς της ανοχής έναντι των ανομημάτων των κρατούντων. Συνεπώς, δε νομίζω ότι είναι σκόπιμη η άρση της μονιμότητας από το Σύνταγμα, γιατί δε πρόκειται να λύσει κανένα πρόβλημα, αν δεν αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι νοσηρές καταστάσεις που προανέφερα.

Άλλωστε, ο ανίκανος υπάλληλος θεωρητικά ούτε και σήμερα προστατεύεται. Σπεύδω να σημειώσω ότι η άρση της μονιμότητας συζητιέται σήμερα για άλλους λόγους, και κυρίως ως μέσο μείωσης πλεονάζοντος προσωπικού. Νομικά, η απόλυση πλεονάζοντος προσωπικού είναι δυνατή με το υφιστάμενο Σύνταγμα, με τη παράλληλη κατάργηση οργανικών θέσεων, γιατί η μονιμότητα προϋποθέτει την ύπαρξη οργανικών θέσεων. Το θέμα σε αυτή την περίπτωση γίνεται οξύ πολιτικό πρόβλημα, κυρίως όσο δεν υπάρχει πρόβλεψη για τη συνέχιση του ενεργού βίου των τυχόν απολυομένων»...

Υ.Γ. Αξίζει να διαβάσει κανείς το σχόλιο στο λινκ.

Απολυμένοι του 902

Σημ: Οι επισημάνσεις είναι δικές μου

ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΑΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ – ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΙΜΑ ΓΚΕΤΟ ΣΤΟΝ 902

Από το Δεκέμβρη του 2010 η εργοδοσία του 902 ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΑ FM - 902 ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ έχει ξεκινήσει ένα κύμα απολύσεων εργαζομένων, που μέχρι σήμερα φτάνουν τους 21 (απολύει λίγους λίγους κάθε μήνα, χωρίς προειδοποίηση). Αυτό η εργοδοσία του 902 το κάνει μιλώντας για μεγάλα οικονομικά προβλήματα λόγω κρίσης και μείωσης της κρατικής επιχορήγησης στο ΚΚΕ.

Οι φήμες για απολύσεις ακούγονταν καιρό. Μέχρι και τις δημοτικές εκλογές του Νοέμβρη του 2010, μας λέγανε ότι τα περί απολύσεων είναι ψέματα για να χτυπηθεί πολιτικά το ΚΚΕ. Αμέσως μετά, τέλη Νοέμβρη του 2010, ο διευθυντής του σταθμού Τάκης Τσίγκας μας ανακοίνωσε ότι λόγω οικονομικών δυσκολιών, ο σταθμός θα κάνει μαζικές απολύσεις. Μας είπε πως αυτές θα γίνουνε με κοινωνικά κριτήρια (οικογενειακές υποχρεώσεις του κάθε εργαζόμενου, ηλικία, οικονομική κατάσταση του κλπ.) και όχι με βάση το ποιος ανήκει ή στηρίζει το κόμμα που είναι και ο ιδιοκτήτης του σταθμού και ποιος όχι. Παράλληλα, μας κάλεσε να στηρίξουμε συνδικαλιστικά το ΠΑΜΕ και να παλέψουμε για ψηλά επιδόματα ανεργίας (!). Αυτό εμείς το πήραμε για ειρωνεία και βαριά προσβολή, όπως και ήτανε.

Χωρίς κανείς να μας εξηγήσει τα οικονομικά δεδομένα με νούμερα, να συζητήσει μαζί μας για λύσεις, να μας ενημερώσει καθαρά τι συμβαίνει και πώς μπορούσε να βρεθεί η πιο καλή για τους εργαζόμενους λύση, μας ξεκαθαρίσανε ότι από 1η του Δεκέμβρη (5 μέρες μετά την παραπάνω ξαφνική ανακοίνωση!!) πιάνουνε το τσεκούρι των απολύσεων. Προσπαθήσαμε να οργανωθούμε για πρώτη φορά, γιατί μέσα στο σταθμό ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΤΑΝΕ από πάντα η συνδικαλιστική οργάνωση. Κάναμε μια σύσκεψη και βγάλαμε μια επιτροπή τριών συναδέλφων, για να πάνε στο σωματείο των τεχνικών τηλεόρασης (ΕΤΙΤΑ) και να ζητήσουνε συμπαράσταση. Η εργοδοσία του 902-ΚΚΕ, αρνιόταν να συζητήσει μαζί μας, και έδειχνε ότι μας έγραφε -σαν εργαζόμενους και σαν προσωπικότητες- στα παλιά της τα παπούτσια.

Την ίδια ώρα, όπως αποδείχτηκε αργότερα, είχε στείλει στη σύσκεψή μας εκείνη έναν δικό της άνθρωπο να μας χαφιεδέψει, κι έσπειρε έπειτα κατάλληλες φήμες για να μας διασπάσει. Στη συνέχεια, έκανε κάτι ακόμα χειρότερο. Έστειλε πέντε πρώην συναδέλφους μας (και με δική τους μεγάλη ηθική ευθύνη) να βρίσκονται στα γραφεία της ΕΤΙΤΑ, κι όταν πήγε η Επιτροπή μας να μιλήσει, τους είχε δασκαλέψει να πούνε ότι η Επιτροπή δεν εκφράζει τους εργαζόμενους του 902 κι ότι οι απολύσεις είναι αναγκαίες. Έριξε δηλαδή εργαζόμενους ενάντια σε εργαζόμενους, υποχρέωσε τους συναδέλφους μας να γίνουν γενίτσαροι για να μην χάσουν τη δουλειά τους.

Στη συνέχεια, η εργοδοσία - καθοδήγηση του ΚΚΕ έβαλε «περιφρουρήσεις» κατά ανύπαρκτων εχθρών του κόμματος στο κτίριο του 902-ΚΚΕ στον Περισσό και την κατάλληλη στιγμή, βράδυ σαν τον κλέφτη, στις 10 του Δεκέμβρη, απόλυσε 2 από τους 3 της Επιτροπής μας και άλλον έναν εργαζόμενο, που είχε μπει μπροστά στον αγώνα κατά των απολύσεων. Υποχρέωνε μάλιστα εργαζόμενους του 902 – μέλη του ΚΚΕ να συμμετέχουν σε αυτές τις περιφρουρήσεις κατά δήθεν «απειλής» από τους απολυμένους!! Εκείνες οι πρώτες απολύσεις ρίξανε μια απαισιοδοξία σε πολλούς εργαζόμενους, που δεν είχανε προλάβει να οργανωθούνε καλά. «Πού ξέρεις, μπορεί να μην κάνουν άλλες απολύσεις», έλεγαν πολλοί. Δυστυχώς δεν έγινε έτσι, κι αυτό είναι ένα μεγάλο μάθημα για το μέλλον.

Τα κοινωνικά κριτήρια για τα οποία μίλαγε η εργοδοσία πήγανε περίπατο από την πρώτη κιόλας φουρνιά (αφού οι πρώτοι που απόλυσε με εκδικητικότητα ήταν οι εκπρόσωποί μας!). Αυτό που νιώσαμε όλοι όσοι μείναμε στο σταθμό μετά τις 10/12/2010 μέχρι να μας διώξουνε, ήτανε το κλίμα πολέμου - γκέτο που φτιάξανε ενάντια στους μη οργανωμένους στο ΚΚΕ εργαζόμενους του σταθμού. Οι προϊστάμενοι -χρόνια τώρα- μας προσβάλανε και μας αποκαλούσανε στα μουλωχτά τεμπέληδες, τη στιγμή που αυτοί έπιναν ολημερίς καφέδες και χασκογελάγανε στα γραφεία τους, κι εμείς ιδρώναμε και μας έτρωγε το άγχος και οι δρόμοι. Οι ίδιοι βάλανε μέλη του ΚΚΕ, δημοσιογράφους κυρίως, ανθρώπους που τρώγαμε μαζί το καθημερινό βάσανο του μεροκάματου, να μας κάνουνε το χωροφύλακα και να ακούνε τι λέμε. Το αντάλλαγμα ήταν να τους κρατήσουνε στη δουλειά, στόχος να μας διχάσουνε σε κομματικούς και μη κομματικούς και έτσι να κάνουνε τη δουλειά τους.

Μας απολύανε και γελάγανε, λέγοντας την ψευτιά ότι οι αντιδράσεις μας για τις απολύσεις ήταν μέρος «επίθεσης στο ΚΚΕ», πράγμα που ποτέ δεν κάναμε και δεν είχαμε σκοπό να κάνουμε (άσχετα από πολιτικές απόψεις). Κάνανε χυδαίες επιθέσεις προσωπικά σε συναδέλφους, απειλούσανε έμμεσα ή άμεσα, δείχνανε και δείχνουνε μια απανθρωπιά απέναντί μας που είναι σε πλήρη αντίθεση με αυτά που λένε συνέχεια στη θεωρία. Μας μιλάγανε για δικαιοσύνη και εργατικά δικαιώματα, και είδαμε τη χειρότερη αδικία και εκδικητικότητα, γιατί ζητήσαμε να μη χάσουμε τη δουλειά μας, και αυτοί δεν μας εξηγούσανε καν αντρίκια και καθαρά γιατί δεν μπορούμε να μείνουμε και γιατί δεν ίσχυε κανένα κοινωνικό κριτήριο στις απολύσεις μας, παρά μόνο κομματικό.

Και δε μας εξηγήσανε ποτέ γιατί ΠΟΤΕ δε μας υπολογίσανε, γιατί περνιούνται για «ανώτεροι» από μας και μας περιφρονούνε επειδή δεν ξέρουμε τσιτάτα σαν κι αυτούς, οι ίδιοι που ορκίζονται στα λόγια στο όνομα του εργαζόμενου και του λαού. Δε σεβαστήκανε ούτε εργαζόμενους που είχανε άνεργες γυναίκες και παιδιά στην κούνια. Μέχρι στιγμής, δεν έχει απολυθεί ούτε ένα κομματικό μέλος (έχουνε παραιτηθεί δύο).

Είμαστε εργαζόμενοι με αξιοπρέπεια και δε ζητάμε να είχανε απολυθεί άλλοι στη θέση μας. Άλλωστε, οι περισσότεροι βάλαμε το κεφάλι μας στο ντορβά με τη θέλησή μας, αντιδράσαμε ανοιχτά, αν και ξέραμε ότι μας περίμενε η ανεργία. Δε μας ένοιαξε, αν και γνωρίζαμε ότι θα περάσουμε δύσκολα, γιατί δεν αντέχαμε αυτό το κλίμα της τρομοκρατίας, του γκέτο, της σπιουνιάς, που είχε φτιάξει η εργοδοσία μαζί με τους προϊστάμενους.

Αν μέναμε στη δουλειά, θα μέναμε με το κεφάλι ψηλά και όχι σα δούλοι, όπως μας αντιμετώπιζε για χρόνια η εργοδοσία του 902 με ατάκες όπως «αυτοί τρώνε τα λεφτά του ΚΚΕ», «συνδικαλισμοί στο ΚΚΕ δεν περνάνε» κλπ.

Εμείς ξέραμε πάντα ότι αριστερός είναι αυτός που σέβεται όσους βγάζουνε με κόπο το ψωμί τους, τους εργαζόμενους και το λαό, αγαπάει την αλήθεια, είναι ντόμπρος, δίκαιος, δε σηκώνει τη βρωμιά, τη ρουφιανιά, την υπουλοσύνη, δεν κοιτάει να τη γλιτώσει αυτός και να πονέσουν ή να πεινάσουν άλλοι. Δυστυχώς με σας κύριοι της εργοδοσίας εκεί μέσα, είδαμε τα ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΑ.

Ξαναλέμε: αν ήσαστε πραγματικά προοδευτικοί άνθρωποι, θα αγκαλιάζατε την Επιτροπή μας, θα μας ανοίγατε τα οικονομικά κιτάπια σας, θα εξηγούσατε το οικονομικό πρόβλημα του σταθμού, θα καθόμασταν μαζί να στύψουμε το κεφάλι μας να βρούμε την πιο δίκαιη για όλους λύση. Και μάλιστα -χωρίς αυτό να το απαιτούσαμε ποτέ, γιατί είμαστε περήφανοι άνθρωποι και συναδελφικοί- θα δίνατε μόνοι σας το καλό παράδειγμα, ξεκινώντας πρώτα από τους εαυτούς σας, από μέλη του ΚΚΕ-ΚΝΕ, φυσικά με κοινωνικά κριτήρια, για να δείξετε το διαφορετικό χαραχτήρα σας από έναν κλασσικό καπιταλιστή εργοδότη, από αυτούς που καταγγέλλετε καθημερινά στα λόγια. Επειδή έχουμε δουλέψει κι αλλού, σας λέμε ότι τη δικιά σας συμπεριφορά δύσκολα τη συναντάς στην πιάτσα. Η εικόνα να πετάτε εργαζόμενους με παιδιά στο δρόμο, να έχετε κινητοποιήσει τη μισή ΚΝΕ της Αττικής για να μην «εισβάλλουνε οι προβοκάτορες απολυμένοι στον Περισσό» (δηλαδή εμείς) και την ίδια ώρα να διασκεδάζετε γελώντας στο γνωστό μικρό δωματιάκι δίπλα στους δημοσιογράφους, θα σας είναι στίγμα και λεκές για πολλά χρόνια.

Εμείς δε θα σταματήσουμε να ξεσκεπάζουμε το αντεργατικό όργιο που σκαρώσατε στον 902 (μέχρι να το σταματήσετε), την ίδια ώρα που φωνάζετε «ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ» και κάνετε τους μεγάλους υπερασπιστές των εργαζομένων. Θα το αποκαλύψουμε σε όσο περισσότερο κόσμο μπορούμε, όχι γιατί μας στερήσατε το ψωμί μας ή γιατί είχαμε κανένα προηγούμενο με το ΚΚΕ ή τον 902, αλλά γιατί μας συκοφαντήσατε, μας βάλατε απέναντι σας σαν δήθεν εχθρούς της εργατικής τάξης, προσπαθήσατε να μας ταπεινώσετε.

-          ΝΑ ΠΑΓΩΣΟΥΝΕ ΤΩΡΑ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟΝ 902

-          ΟΧΙ ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ

-          ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ

ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ του 902

Τώρα εγώ τι να προσθέσω; Τι να ρωτήσω και ποιος θα μου απαντήσει; Γίνονται τέτοια πράγματα στις επιχειρήσεις του «κόμματος του λαού»; Απολύσεις, αναξιοκρατία, ρουφιανιλίκι, απαγόρευση συνδικαλιστικής δράσης, τρομοκρατία;

Συντρόφισσα Αλέκα, σύντροφε Μαΐλη, αρχισύντροφε Μπογιόπουλε, αρχι-αρχι-αρχισυντρόφισσα Λιάνα και λοιπά συντρόφια,

δεν πιστεύω λέξη απ’ όσα καταμαρτυρούνται από τους πρώην εργαζόμενους στον (Θεός να το κάνει) αριστερό σας ραδιοφωνικό σταθμό.

Όπως δεν πίστεψα λέξη όταν όλη η Ελλάδα έμαθε πως οι καθαρίστριες του ιδιωτικού συνεργείου καθαριότητας που σας ξεβρώμιζε δούλευαν ανασφάλιστες. Άλλωστε σιγά τη δουλειά που έκαναν. Η βρώμα δεν έφυγε.

Όπως αποκλείω μετά βδελυγμίας την είδηση ότι απασχολείτε λαθρομετανάστες Πακιστανούς στα τυπογραφεία σας.

Όπως συμφώνησα απολύτως όταν πέρυσι απολύσατε χωρίς αποζημίωση τους 200 εργαζόμενους της Τυποεκδοτικής. Αυτοί, όπως μας πληροφόρησε η συντρόφισσα γραμματέας, δεν εργάζονταν, για το κόμμα δούλευαν!

Αλλά ξέχασα, εσείς δεν απολύετε. Εσείς …. πως να το πω; ………..

Α, ναι ! Το βρήκα !

Εσείς δίνετε την ευκαιρία στον κάθε εργαζόμενο να αναζητήσει προσφορότερη εργασία σε ομορφότερο εργασιακό χώρο και κάτω από καλύτερες οικονομικές συνθήκες, ούτως ώστε να ανταπεξέλθει ευκολότερα στην κυβερνητική λαίλαπα που έχει ενσκήψει τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα μας από την εναλλαγή στην εξουσία των δύο αστικών κομμάτων !

Ε, πετυχημένο έτσι;

Να σας στείλω τη διεύθυνση να μου στέλνετε ένα χρόνο δωρεάν Ριζοσπάστη.

Απ’ όσα σας καταμαρτυρούν οι απολυμένοι του 902, μεγαλύτερη ξεφτίλα σας είναι το «να παλέψουμε για ψηλά επιδόματα ανεργίας».

Να υποθέσω ότι στη διεκδίκηση υψηλοτέρων επιδομάτων ανεργίας θα βρισκόσαστε στο πλευρό τους για να τους συμπαρασταθείτε ;;;

Έρχονται απολύσεις στο Δημόσιο !

Αρχικά ήταν ο Πάγκαλος με το “οι απολύσεις στο δημόσιο δεν είναι ταμπού” και “όταν καταργείται η θέση παύει και η μονιμότητα”.

Είναι γνωστό σε όλους ότι όταν η κυβέρνηση θέλει να κάνει αλλαγές, πετάει στην πρώτη γραμμή τον Πάγκαλο για να ανοίξει το δρόμο. Αυτός πάλι λόγω αμετροέπειας, χοντροκοπιάς, αγαρμποσύνης, αλλά και λόγω μεγέθους, δεν χαμπαριάζει. Δεν ιδρώνει από τις όποιες αντιδράσεις εγείρουν τα λεγόμενά του. Συνηθισμένος στο βρισίδι άλλωστε.

Ύστερα ήρθαν κι άλλοι κυβερνητικοί να σιγοντάρουν. Άλλος δειλά κι άλλος με θράσος αμολάνε από καιρού εις καιρόν διάφορα συναφή επιχειρήματα:

Επιχείρημα πρώτο: “Να μείνουν οι ικανοί. Να φύγουν οι αντιπαραγωγικοί και πλεονάζοντες”.

Και ποιος διαφωνεί;

Εγώ σίγουρα όχι.

Αλλά εδώ εδράζεται και η μεγαλύτερη υποκρισία του πολιτικού – βολευτικού συστήματος. Όντας ανήμποροι τα τελευταία 17 χρόνια να διορίσουν τα ρουσφέτια τους, ελέω ΑΣΕΠ (ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τον αείμνηστο Αναστάσιο Πεπονή) και (σε εντελώς θεωρητική βάση) προκειμένου να εξοικονομήσουν χρήματα, ώστε και με τους τροϊκανούς να τα πηγαίνουν καλά και να μη θιχτεί ο υπερπαραγωγικός ιδιωτικός τομέας, πετάξανε το δόλωμα και τσίμπησαν όλοι οι χάνοι! Στο εξής λοιπόν, αφού διορισμός από το παράθυρο δεν μπορεί να γίνει, το ρουσφέτι θα είναι η παραμονή στο δημόσιο.

Πιστέψτε με, με μια τέτοια ρύθμιση ετοιμάζονται να κρατήσουν ότι πιο κομματικοδίαιτο και αντιπαραγωγικό καθίκι τους κάνει τα χατίρια, τους κάνει τεμενάδες, τους ρουφιανεύει.

Σε ποιους αναφέρομαι; Μα φυσικά στον κακώς εννοούμενο συνδικαλισμό. Μπορεί να είναι τυχαίο, αλλά προσωπικά μόνο τέτοιον έχω γνωρίσει. Ελαχιστότατοι είναι οι συνδικαλιστές που ταυτόχρονα δουλεύουν. Και υπάρχουν μόνο για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Τον κανόνα που λέει ότι ο συνδικαλιστής είναι συνώνυμο του άεργου, του ρουφιάνου, του τεμπέλη, του «τακτοποιητή», του αλιέα ψήφων για τον κερατά βουλευτή που τον διόρισε (και αύριο θα τον κρατήσει στο δημόσιο).

Ποιος από αυτούς τους μονίμως περιφερόμενους αργόσχολους θα δουλέψει αύριο; Ποιος από αυτούς έχει όρεξη να βάλει πλάτη; Ποιος από αυτούς θα αντικαταστήσει επάξια τον υπάλληλο που τόσα χρόνια ξεσκίστηκε στη δουλειά και τώρα απολύθηκε ή μπήκε σε «εφεδρεία»;

Φέξε μου και γλίστρησα.

Αν προϊστάμενος ή διευθυντής τους αλλάξει πόστο και τους ζητήσει να δουλέψουν, θεωρείται κομματική δίωξη και την επόμενη μέρα γίνεται ερώτηση στη Βουλή !!!

Επιχείρημα δεύτερο: “Θα υπάρξει εργασιακή εφεδρεία όπου ο καθένας θα μπορεί για 5 χρόνια να αμείβεται με το 60% των αποδοχών του χωρίς να εργάζεται, ενώ παράλληλα θα έχει τη δυνατότητα να εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα ή να ανοίξει τη δική του επιχείρηση”.

Αυτό κι αν αποτελεί την απόλυτη σαχλαμάρα!

Αρχικά να υποθέσουμε ότι το 60% θα μείνει στο 60%; Ή μετά από λίγο καιρό και επειδή πάλι δεν θα βγαίνουν τα νούμερα, ούτε και θα υπάρχει περιθώριο αντίδρασης από υπαλλήλους …μισοαπολυμένους, θα πάμε παρακάτω; Στο 50 ή στο 40%;

Έπειτα τι ακριβώς εννοούν με το «να εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα»; Επειδή υπάρχουν χιλιάδες ελεύθερες και μπορεί ο καθένας να διαλέξει; Για έκρηξη της ανεργίας έχουν ακούσει κάτι; Για λουκέτα και απολύσεις μήπως; Μπορώ να καταλάβω (που λέει ο λόγος) ότι οι απολύσεις και οι εφεδρείες θα μειώσουν το μισθολογικό κόστος. Αλλά άλλο αυτό και άλλο τα φούμαρα περί αποκατάστασης στον ιδιωτικό τομέα. Αν ο ιδιωτικός τομέας ήταν σε ανοδική τροχιά δεν θα υπήρχαν 1,5 εκατομμύριο άνεργοι και 6,5% ύφεση.

Το «να ανοίξει τη δική του επιχείρηση» μου προκαλεί κλαυσίγελο. Κλείνουν επιχειρήσεις που δραστηριοποιήθηκαν επί δεκαετίες στην αγορά, δεν τους δανείζουν πια οι προμηθευτές τους και τράπεζες που συνεργάζονταν επί χρόνια γιατί φοβούνται το ρίσκο, έχουν απολύσει αν όχι όλους, το μεγαλύτερο ποσοστό των υπαλλήλων τους και σε όσους απέμειναν χρωστάνε μισθούς και δώρα και θα έρθει ο δημόσιος υπάλληλος «να κάνει παιχνίδι»; Βρε πάτε καλά;

Επειδή έχω βαρεθεί να απολογούμαι στον κάθε κακεντρεχή που δεν με γνωρίζει και αμολάει τη σαχλαμάρα του, ξεκαθαρίζω για πολλοστή φορά: τα μεγαλύτερα καρκίνωματα του δημοσίου είναι α) η μονιμότητα και β) ο συνδικαλισμός. Λειτουργούν και τα δύο εις βάρος της παραγωγικότητας και της αποδοτικότητας. Λειτουργούν και τα δύο εις βάρος του πολίτη και των συμφερόντων του.

Ποιος όμως θα καθορίζει ποιοι είναι οι ικανοί και ποιοι οι τενεκέδες;

Η εκάστοτε κυβέρνηση;

Οι ρουσφετολόγοι βουλευτές της;

Το συνδικαλιστικό της φασισταριό;

Αν υπάρξει μια ανώτατη αρχή που θα αποτελείται από ανεξάρτητους επιστήμονες και θα αξιολογεί στους δημοσίους υπαλλήλους τη συνολική  τους πορεία, τη βαθμολογία, την εξυπηρετικότητα, την ευγένεια και το ήθος, τότε ναι. Τότε συντάσσομαι με όλη μου τη δύναμη.

Αλλιώς ας αλλάξουμε κουβέντα…