Σελίδες

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2011

Ο κοινωνικός αυτοματισμός, του Δ. Ζάχου


   Μια από τις νέες έννοιες που έχουν εισαχθεί τα τελευταία χρόνια στο λεξιλόγιό μας είναι του «κοινωνικού αυτοματισμού». Με την έννοια αυτή περιγράφεται μία από τις μεθόδους που στοχεύουν στην απόσπαση της προσοχής των ανθρώπων από τα πραγματικά προβλήματα που τους απασχολούν. Ο κοινωνικός αυτοματισμός αποτελεί μια σύγχρονη προσαρμογή του «διαίρει και βασίλευε», αφού έχει ως στόχο να διοχετεύσει την ανθρώπινη οργή και αγανάκτηση στο αλληλοφάγωμα.
«Κοινωνικό αυτοματισμό» έχουμε όταν μία ή περισσότερες κοινωνικές ή επαγγελματικές ομάδες στρέφεται/στρέφονται εναντίον μιας άλλης. «Κοινωνικό αυτοματισμό» έχουμε όταν ομάδες «αγανακτισμένων» πολιτών επιτίθενται εναντίον άλλων ομάδων, οι οποίες διεκδικούν τα αιτήματά τους με μη αποδεκτό -από τους έχοντες και κατέχοντες- τρόπο. 

Η διαδικασία που ακολουθείται: οι πάσης φύσεως διαμαρτυρόμενοι διαπομπεύονται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) ως «εχθροί της πατρίδας»«υπονομευτές της εθνικής οικονομίας»σαμποτέρ της ομαλής λειτουργίας της αγοράςτεμπέληδεςαπατεώνεςσυντεχνίες κ.ά. Επιπρόσθετα, παραποιούνται εξόφθαλμα ορισμένα «ευαίσθητα» - οικονομικά κυρίως - χαρακτηριστικά της διαμαρτυρόμενης ομάδας (καθαρίστρια με ετήσιο μισθό 120,000 ευρώ, λιμενεργάτης με 500,000 Κ.Ο.).Βασικό στοιχείο της διαδικασίας του κοινωνικού αυτοματισμού αποτελεί η κλήση των εκπροσώπων της ομάδας αυτής ενώπιον του δικαστηρίου των ΜΜΕ, όπου συνήθως ένας εκπρόσωπός της έρχεται αντιμέτωπος με πολυάριθμους δημοσιογράφους/εισαγγελείς.
Η ετεροβαρής εκπροσώπηση έχει ως στόχο και –συνήθως- ως αποτέλεσμα να ακουστούν τελικά οι θέσεις των δημοσιογράφων, οι οποίες είναι σε κάθε περίπτωση (είτε απεργούν οι οδοκαθαριστές είτε οι δάσκαλοι ή όποια άλλη ομάδα) ίδιες και απαράλλαχτεςαναφέρονται στο κακό και στις ζημιές που προκαλεί η απεργία ή η διαμαρτυρία στην εθνική προσπάθεια και στις άλλες κοινωνικές ομάδες. Ως αποτέλεσμα, τα αιτήματα των διαμαρτυρόμενων, ακόμη και μετά από μακροχρόνιες απεργίες δεν προβάλλονται ή προβάλλονται αποσπασματικά και σε κάθε περίπτωση με τέτοιο τρόπο ώστε να δυσφημούν τελικά την ομάδα αυτή και τον αγώνα της. (…)Ο κοινωνικός αυτοματισμός στο καθημερινό επίπεδο
Είναι κοινά αποδεκτό ότι η κρίση έχει επιπτώσεις σε μεγάλες μερίδες του πληθυσμού, ενώ φαίνεται ότι δεν θα αφήσει ανέγγιχτες και ορισμένες επαγγελματικές ομάδες που προς το παρόν έχουν ελάχιστα επηρεαστεί. Είναι βέβαια αυτονόητο πως διαφορετική είναι η επίδραση σε κάποιον που διάγει πολυτελώς και που θα χάσει ένα μικρό μέρος του εισοδήματός του και διαφορετική σε κάποιον που έχει ή θα χάσει το μισό των εισοδημάτων του ή την ίδια του την εργασία. (Μια περαιτέρω ανάλυση των τρόπων που ο καθένας αντιλαμβάνεται την κρίση, όπως και του τρόπου που αντιδρά σε αυτή όμως, ξεφεύγει από τα όριο αυτού του σημειώματος και ίσως αποτελέσει αντικείμενο μιας άλλης διαπραγμάτευσης). 

Οι θιγόμενες πληθυσμιακές κατηγορίες είναι ευάλωτες στον κοινωνικό αυτοματισμό, αφού απ' ότι φαίνεται, μεταξύ ορισμένων μελών τους, εύκολα κερδίζει έδαφος η αντίληψη που θέλει υπεύθυνη για την κρίση κάποια άλλη ομάδα.Εκεί λοιπόν αποσκοπεί η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και η ενστάλαξη της ζήλιας και του φθόνου. Γιατί είναι διαφορετικό πράγμα να επιζητείς να βελτιώσεις το βιοτικό σου επίπεδο και να το φτάσεις -όπως σου είχαν τάξει όσοι μιλούσαν για την «ισχυρή Ελλάδα του ευρώ»- σε αυτό του Γερμανού για παράδειγμα ΔΥ, που αμείβεται τουλάχιστο με 3,000 ευρώ καθαρές αποδοχές και διαφορετικό να επιθυμείς να απολυθεί ο υπάλληλος του δήμου που σε έχουν πείσει ότι «κάθεται». Όπως διαφορετικό είναι να θέλεις να πετύχεις μια καλύτερη ζωή και διαφορετικό να επιζητάς να μειωθούν οι απολαβές των υπολοίπων στο επίπεδο των 500 ευρώ. Η προπαγάνδα φαίνεται πως έχει κάνει πολύ καλή δουλειά, αφού είναι βέβαιο ότι «λεφτά υπάρχουν», το θέμα είναι όμως να κατανοήσουμε πού πηγαίνουν!
Σ' αυτό το πλαίσιο, «αγανακτισμένοι» πολίτες εμφανίζονται στα ΜΜΕ - τα οποία να μη ξεχνάμε ότι ανήκουν σ' αυτούς που κερδίζουν από την κρίση και όχι σε κάποιους ανεξάρτητους και αμερόληπτους δημοσιογράφους - και καταφέρονται με «ιερή αγανάκτηση» εναντίον όσων προσπαθούν να προβάλουν τα αιτήματά τους. Το ίδιο και στα καφενεία ή σ' όλους τους δημόσιους χώρους συναθροίσεων μεταξύ γνωστών, αλλά ακόμη και σε καθημερινές συζητήσεις μεταξύ φίλων, τα πνεύματα είναι τόσο οξυμένα ώστε η συζήτηση πολύ συχνά πλέον ξεφεύγει από πολεμικά - έστω - επιχειρήματα και προχωρά σε προσωπικές επιθέσεις και σε ύβρεις!
Η σωστή πληροφόρηση, η ανοχή στη διαφορετική προσέγγιση και η πρόταξη του συλλογικού συμφέροντος αποτελούν ανάχωμα στον κοινωνικό αυτοματισμό και σε όλους αυτούς που καλλιεργούν για να εκμεταλλευτούν τη διχόνοια και το αλληλοφάγωμα. [ ppol.gr ]...Και κάτι ακόμη: "Do It Yourself. Κανείς δεν πρόκειται να σε σώσει, κατάλαβέ το έστω και με καθυστέρηση. Μόνο η αυτοοργάνωση και η συλλογική δράση με αυτούς που μπορείς να συνεννοηθείς θα σε κάνει να πάρεις την κατάσταση πραγματικά στα χέρια σου. Βγες από τα στατικά κουτάκια που με περισσή φροντίδα σε εναπόθεσε η ελληνική κοινωνία του μικροαστισμού, η οικογένεια, το κράτος, το σχολείο, το κόμμα για να σε έχει εξαρτημένο, κακομαθημένο και ελεγχόμενο και επιτέλους αυτοσχεδίασε. Αφού δε σου κάνει η ταινία που σου προβάλλουν, σκηνοθέτησε επιτέλους τη δική σου.
Χαμογελάτε λοιπόν, κάνεις τους άλλους να ανησυχούν. Και αυτό είναι καλό γιατί πολύ ησυχία έχει πέσει… Γιατί πολύ απλά, το τελευταίο στάδιο του κοινωνικού αυτοματισμού είναι ο κοινωνικός κανιβαλισμός"... [antinews.gr ] 
 Από το dithen2010
Κυρ Αντρέα Λοβέρδε μας και λοιποί κουφιοκέφαλοι, σας το αφιερώνω.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου