Το εξπρές του κ...

Διαβάζω από τα ΝΕΑ online:

Δίκες «εξπρές» για υποθέσεις διαφθοράς υπουργών στο Υπουργικό Συμβούλιο

“Υπό την προεδρία του Πρωθυπουργού συνεδριάζει το μεσημέρι το Υπουργικό Συμβούλιο, στο οποίο θα συζητηθεί το σχέδιο νόμου για την εκδίκαση υποθέσεων, που αφορούν τη διαφθορά πολιτικών προσώπων.

Το νομοσχέδιο, που θα παρουσιάσει ο Μ. Παπαϊωάννου, προβλέπει δίκες «εξπρές» για υπουργούς, υφυπουργούς, γενικούς γραμματείς και διοικητές δημοσίων οργανισμών, που κατηγορούνται για αδικήματα διαφθοράς και παράβασης καθήκοντος.

 Το νομοσχέδιο, που είχε παρουσιάσει λίγο καιρό πριν ο προκάτοχος του κ. Παπαϊωάννου, Χάρης Καστανίδης, δεν θα έχει εφαρμογή για τα αδικήματα των υπουργών-υφυπουργών που υπάγονται στο νόμο περί ευθύνης υπουργών.

 Ωστόσο, με τη διαδικασία εξπρές θα εκδικάζονται τα αδικήματα των υπουργών, τα οποία διαπράττουν επωφελούμενοι από την ιδιότητά τους, όπως είναι το ξέπλυμα «βρώμικου» χρήματος.

 Ειδικότερα, για τα αδικήματα αυτά των υπουργών και υφυπουργών, η προκαταρκτική εξέταση θα διαρκεί μόνο δύο μήνες και η ανάκριση θα ολοκληρώνεται σε τέσσερις μήνες.

 Εν συνεχεία, δεν θα εκδίδεται βούλευμα αλλά η υπόθεση θα οδηγείται απευθείας στο ακροατήριο, μέσα σε δύο μήνες…”

Να ρωτήσω μπορώ;

Ποια είναι τα αδικήματα υπουργών-υφυπουργών που υπάγονται στο νόμο περί ευθύνης υπουργών; Ρητορικά ρωτάω, αφού την ξέρω την απάντηση: είναι τα αδικήματα που δεν εμπίπτουν στις διατάξεις του υπό ψήφιση νόμου για δίκες «εξπρές». Όπως επίσης ξέρω ότι στις δίκες «εξπρές» δεν συμπεριλαμβάνονται τα αδικήματα που υπάγονται στο νόμο περί ευθύνης υπουργών.

Το βρήκα, μη μου πείτε !

Κατά τη συνήθη τακτική των καθαρμάτων, που καλύπτουν εαυτούς και αλλήλους, πρόκειται να έρθει στη Βουλή προς ψήφιση ένας νόμος που θα καλύπτει τα ανοσιουργήματα τους. Εύχομαι πραγματικά να κάνω λάθος, αλλά δεν το νομίζω. Γιατί, όπως μας έχουν συνηθίσει, αν κατά λάθος κάποιο νομοσχέδιο θίγει τα δικά τους συμφέροντα ή τιμωρεί τα δικά τους εγκλήματά, απλά …δεν ψηφίζεται.

Όπως πρόσφατα, ας πούμε, η παλιοπαρέα της Βουλής δεν ψήφισε υπέρ της άρσης της ασυλίας της Μιλένας Αποστολάκη, προκειμένου να δικαστεί για την αγωγή που είχε καταθέσει ο πρώην σύζυγος της. Η αγωγή έγινε γιατί η κυρία υφυπουργός εμπόδιζε το γιό της να βλέπει τον πατέρα του !!!

Βέβαια, ο εν λόγω κύριος προσέφυγε μετά από αυτή τη γελοιότητα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπου λειτουργεί η Δικαιοσύνη και οι εκεί δικαστές δεν είναι τσανακογλύφτες-φερέφωνα καμιάς εξουσίας. Αποτέλεσμα; Το ελληνικό δημόσιο (εμείς οι μαλάκες δηλαδή) καταδικάστηκε να τον αποζημιώσει με 19.000 ευρώ.

Και εγώ ο ηλίθιος είχα μείνει με την εντύπωση ότι ο νόμος περί ευθύνης υπουργών θεσπίστηκε για να μη διώκεται υπουργός και υφυπουργός για πράξεις ή παραλείψεις που έχουν να κάνουν με την άσκηση των καθηκόντων του. Όχι για οικογενειακές υποθέσεις, χρέη και παράνομα παρκαρίσματα.

Θα με πείτε γκρινιάρη και μίζερο.
Θα μου πείτε ότι βιάζομαι να βγάλω συμπεράσματα, πριν ακόμη κατατεθεί το νομοσχέδιο.
Θα μου ζητήσετε να μην προτρέχω, να κάνω υπομονή και πως έχουν ωριμάσει πλέον οι συνθήκες για δραστικές αλλαγές.
Θα μου πείτε ότι η υπάρχουσα κατάσταση είναι απελπιστική, πως δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο και πως σίγουρα κάτι πρέπει να αλλάξει.
Θα μου πείτε ότι μέχρι σήμερα όλοι ανεξαιρέτως απαλλάσσονται, ανεξαρτήτως αδικήματος και πως για να κατευναστεί “ο λαός της πλατείας”, η κοινή γνώμη, ακόμη ακόμη και οι δανειστές μας, μετά τον εφαρμοστικό νόμο και τα δύο μνημόνια, πρέπει η κυβέρνηση να δείξει πως κάτι κινείται στο πεδίο των πολιτικών ευθυνών και πως στο εξής οι ένοχοι θα λογοδοτούν στη δικαιοσύνη.

Ομολογώ ότι δεν είμαι τόσο αισιόδοξος.

Θα προβλέπονται, λέει, δίκες “εξπρές” για όσους κατηγορούνται για αδικήματα διαφθοράς και παράβασης καθήκοντος, καθώς και ξέπλυμα «βρώμικου» χρήματος.
Αναρωτιέμαι: ποιος θα κρίνει τη φύση του αδικήματος; Ποιος θα αποφασίσει αν πρόκειται για αδίκημα διαφθοράς ή για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και όχι (ας πούμε) για “χορηγία”;

Οι ίδιοι;

Ε, τότε επιτρέψτε μου, ξέρω και καλύτερα ανέκδοτα.

Από νομικά δεν σκαμπάζω και πολλά. Και είμαι ευτυχής, γιατί διαφορετικά, ή δικηγόρος θα έπρεπε να είμαι, ή δικαστής, ή βουλευτής. Τα απεχθάνομαι εξίσου και τα τρία. Συγχωρήστε μου λοιπόν την έλλειψη νομικής κατάρτισης και πάμε παρακάτω. Γιατί δεν ψηφίζετε ένα νόμο που θα ορίζει ότι τα αδικήματα των υπουργών, των βουλευτών και γενικά των πολιτικών δεν θα παραγράφονται Π Ο Τ Ε ;

Κωλώνετε ε;

Ποιος χρωστάει τα περισσότερα;

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Ο Εχθρός της Ευρώπης!

A. Ritschl: “Η ανθελληνική υστερία των γερμανικών ΜΜΕ είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τη Γερμανία. Ουσιαστικά καθόμαστε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: η γερμανική ανάπτυξη οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι, τόσο τα θύματα του πρώτου, όσο και του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, παραιτήθηκαν από τις απαιτήσεις τους….”

“Αντί να δείξουμε ακλόνητη αλληλεγγύη, καταλήξαμε να δοκιμάζουν οι αγορές την αντοχή του Ευρώ, στοιχηματίζοντας στη διάλυση της Ευρωζώνης από τη Γερμανία – κάτι που γίνεται μέρα με την ημέρα όλο και πιο πιθανό.”

“Η ανθελληνική υστερία των γερμανικών ΜΜΕ”, γράφει χαρακτηριστικά ο Γερμανός ιστορικός κ. A. Ritschl, “είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τη Γερμανία. Ουσιαστικά καθόμαστε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: η γερμανική ανάπτυξη οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι, τόσο τα θύματα του πρώτου, όσο και του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, παραιτήθηκαν από τις απαιτήσεις τους….. Παρά το ότι η Γερμανία είναι υπεύθυνη για δύο παγκοσμίους πολέμους, εκ των οποίων ο δεύτερος ήταν κάτι παραπάνω από καταστροφικός, τα θύματα της συμφώνησαν να διαγραφεί ένα μεγάλο μέρος των χρεών της. Το ότι η Γερμανία οφείλει την οικονομική της άνοδο στη γενναιοδωρία των άλλων λαών δεν το έχει ξεχάσει κανείς – ούτε οι Έλληνες”.

“Οι Έλληνες”, συνεχίζει ο ιστορικός, “γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τα «πολεμικά άρθρα» των γερμανικών ΜΜΕ. Εάν αλλάξουν οι διαθέσεις στην Ελλάδα (εάν «ξυπνήσουν» δηλαδή οι Έλληνες, εάν εκλέξουν επαρκείς, ανιδιοτελείς, ικανούς, θαρραλέους πολιτικούς και διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους), τότε είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες – απαιτώντας με τη σειρά τους τα χρήματα που χωρίς καμία αμφιβολία τους χρωστάμε. Εάν λοιπόν υποχρεωθούμε νομικά να εξοφλήσουμε όλες μας τις υποχρεώσεις, τότε θα μας πάρουν και τα πουκάμισα μας – αφού, με βάση τη συμφωνία του Λονδίνου, "οι πολεμικές αποζημιώσεις, οι οποίες δεν πληρώθηκαν το 1953, θα έπρεπε να εξοφληθούν σε περίπτωση τυχόν επανένωσης της Γερμανίας".

“Στην περίπτωση αυτή, θα ήταν πολύ καλύτερα όχι μόνο να αναδιοργανώναμε την ελληνική Οικονομία με δικό μας αποκλειστικά κόστος, αλλά να το κάναμε πλουσιοπάροχα. Εάν, αντί να συμμορφωθούμε με τους διεθνείς νόμους και να πληρώσουμε τα χρέη μας, συνεχίσουμε να παριστάνουμε τον πλούσιο τραπεζίτη, ο οποίος καπνίζει ήρεμα το πούρο του και δεν θέλει να πληρώσει τα χρέη του, εκβιάζοντας τους πιστωτές του, τότε κάποια στιγμή θα μας έλθει ένας τεράστιος λογαριασμός (τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα υπολογίσθηκαν πρόσφατα στα 565 δις €, από έναν αξιόπιστο Γάλλο οικονομολόγο – πολύ περισσότερα από το δημόσιο χρέος της).”

“Η καλύτερη λύση σήμερα για την Ελλάδα και τη Γερμανία, με βάση τις εμπειρίες από τις δικές μας χρεοκοπίες, είναι η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του Ελληνικού χρέους. Κάποιες τράπεζες θα αντιμετώπιζαν βέβαια προβλήματα, αλλά θα μπορούσαν να διασωθούν με ορισμένα βοηθητικά προγράμματα. Για τη Γερμανία ίσως είναι ακριβό, αλλά πρέπει να πληρώσουμε – έτσι ή αλλιώς, αφού χρωστάμε. Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα θα είχε την ευκαιρία να κάνει μία καινούργια αρχή – μία ευκαιρία που προσφέρθηκε στην αχάριστη Γερμανία πολλές φορές στο παρελθόν, ειδικά από τις Η.Π.Α.”.

 

Ανεξάρτητα από τις παραπάνω τοποθετήσεις του έγκυρου ιστορικού η Ελλάδα, με δική της σε μεγάλο βαθμό ευθύνη, είναι ξανά αντιμέτωπη με το εκβιαστικό δίλημμα που της τέθηκε το 1940 – ενώ έχει απλά διαφοροποιηθεί ο τρόπος διεξαγωγής του πολέμου: εκείνη την εποχή, τα χρησιμοποιούμενα μέσα ήταν στρατιωτικά, ενώ σήμερα είναι οικονομικά.

Εν τούτοις, το τότε ερώτημα παραμένει το ίδιο: Να συνθηκολογήσει η Ελλάδα με τον πανίσχυρο εχθρό, ο οποίος την απειλεί με έναν πόλεμο που δεν πρόκειται να κερδίσει («είτε υπογράφετε ότι θέλουμε, είτε χρεοκοπείτε», μας εκβιάζουν οι Γερμανοί), ή να αντισταθεί στις προσπάθειες υποδούλωσης και λεηλασίας της, ακόμη και αν οι Πολίτες της υποφέρουν, όπως επίσης υπέφεραν το 1940;

Συνεχίζοντας, οφείλουμε ίσως να θέσουμε ακόμη κάποια ερωτήματα, εάν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές. Ειδικότερα, εάν η όποια κυβέρνηση της Ελλάδας επέλεγε την αντίσταση οι σημερινοί, σχετικά εύποροι Έλληνες, είναι σε θέση να υποστούν τα δεινά ενός πολέμου, ή μήπως προτιμούν την ησυχία τους, έστω και σκλαβωμένοι; Πόσο σημαντική είναι η υπερηφάνεια, η ελευθερία και η αξιοπρέπεια για τους Έλληνες; Είναι αλήθεια σε θέση σύσσωμοι οι Πολίτες να επωμισθούν τα όποια βάρη της ενδεχόμενης άρνησης υποταγής τους, με στόχο τη διάσωση της δημόσιας περιουσίας και την διατήρηση της εθνικής τους ανεξαρτησίας;

Είναι η κυβέρνηση ικανή να πάρει οδυνηρές, «πατριωτικές» αποφάσεις ή μήπως όχι; Γνωρίζει η πολιτική ηγεσία τι ακριβώς επιθυμούν οι Έλληνες, όταν πιέζει ακόμη και τους βουλευτές της να αποδεχθούν ένα πρόγραμμα εξαθλίωσης και λεηλασίας της χώρας τους – ένα πρόγραμμα που δεν πρόκειται να οδηγήσει ποτέ στην έξοδο από την κρίση; Θα προτιμήσουν οι βουλευτές αυτοί να ακολουθήσουν το δύσκολο δρόμο και να αγωνισθούν για τα δικαιώματα των Πολιτών που τους εξέλεξαν ή, μήπως, θα επιλέξουν τις «καρέκλες» τους;
 

Δεν είναι αλήθεια υποχρεωμένη η κυβέρνηση να διαπιστώσει τι ακριβώς θέλουν οι Πολίτες, με τη βοήθεια ενός δημοψηφίσματος, πριν ακόμη υπογράψει την αποικιοκρατική, μονομερή σύμβαση συνθηκολόγησης με τον εχθρό; Γιατί θέτει εκβιαστικά διλήμματα στους Έλληνες, αφού γνωρίζει πολύ καλά ότι διαθέτει μία σειρά από όπλα, ικανά να αναχαιτίσουν επιτυχημένα τις επιθέσεις της Γερμανίας – όπλα που όμως σύντομα θα έχουν εξουδετερωθεί;

Έχει το κυβερνών κόμμα σαφή γνώση των τεράστιων ευθυνών του απέναντι στους Έλληνες και στους Ευρωπαίους – επίσης απέναντι σε εκείνους τους Γερμανούς Πολίτες, οι οποίοι επιθυμούν μία ευρωπαϊκή Γερμανία, ενώ πανικοβάλλονται στην ιδέα μίας γερμανικής Ευρώπης; Σε σημείο μάλιστα που να αναρωτιούνται έντρομοι οι ίδιοι οι Γερμανοί, «μήπως η κατά τα άλλα συμπαθέστατη καγκελάριος τους εγκυμονεί έναν νέο Χίτλερ»;

 

Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

Περαιτέρω, θεωρούμε σκόπιμη την αναφορά μας στις δύο πλευρές της Γερμανίας, στα δύο πρόσωπα του Ιανού που την διακρίνουν, έτσι ώστε να είμαστε όσο περισσότερο γίνεται αντικειμενικοί – αφού θα μπορούσε κανείς εύλογα να μας χαρακτηρίσει εμπαθείς, επηρεασμένους δηλαδή είτε από τη δύσκολη θέση της χώρας μας, είτε από την «ψυχολογική» ανάγκη μας να ενοχοποιήσουμε άλλους, για τα δικά μας μεγάλα σφάλματα.
“Οι Έλληνες μπορούν να παράγουν μόνο ελαιόλαδο, να περιποιούνται υπέρ του δέοντος τους συνταξιούχους τους και να μας φτωχαίνουν. Η Ευρώπη είναι ένα γραφειοκρατικό τέρας”, διαβάζουμε τον τίτλο ενός άρθρου σε μία σοβαρή γερμανική εφημερίδα, ευρείας αποδοχής και κυκλοφορίας, η οποία παραθέτει τα παρακάτω στοιχεία (Πίνακας Ι):

 

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συγκρίσεις Ελλάδας και Γερμανίας

Δείκτες  / Ποσοστά
Μερίδιο της Γερμανίας στο ΑΕΠ της ΕΕ  /20,4%
Μερίδιο Ελλάδας, Πορτογαλίας και Ιρλανδίας μαζί, στο ΑΕΠ της ΕΕ*  / 5,0%
Αλλαγή του ποσοστού ανεργίας στη Γερμανία (2008/2009)  / -0,8%
Αλλαγή του ποσοστού ανεργίας στην Ελλάδα (2008/2009)  / +8,3%
Κόστος τυχόν διάσωσης της Ελλάδας για κάθε Γερμανό**  / 465 €
Σύνολο σημερινών δανείων της Γερμανίας στην Ελλάδα  / 8,4 δις €
Τόκοι και προμήθειες που έχει εισπράξει η Γερμανία από την Ελλάδα  / 225 εκ. €
Εξαγωγές της Γερμανίας στην Ελλάδα το 2010  / 5,9 δις €
Ανάπτυξη της Γερμανίας το 2011  / +3,2%
Ανάπτυξη της Ελλάδας το 2011 -3,0%
Μέσος μισθός εργαζομένων στη Γερμανία**  / 42.400 €
Μέσος μισθός εργαζομένων στην Ελλάδα  / 23.900 €
Εργατικό κόστος ανά ώρα στη γερμανική μεταποίηση  / 33,10 €
Εργατικό κόστος ανά ώρα στην ελληνική μεταποίηση  / 16,60 €
Παραγωγικότητα ανά ώρα στη Γερμανία  / 37 €
Παραγωγικότητα ανά ώρα στην Ελλάδα  / 24 €
Συντάξεις της Γερμανίας σε ποσοστό του ΑΕΠ της  / 11,4%
Συντάξεις της Ελλάδας σε ποσοστό του ΑΕΠ της  / 11,7%

* Το ελάχιστο ποσοστό της συμμετοχής των τριών χωρών στο ευρωπαϊκό ΑΕΠ τεκμηριώνει το ότι, η άρνηση διάσωσης τους έχει μόνο «σαδιστικές» αιτίες.
 ** Εάν η Ελλάδα δεν πληρώσει το 66% του χρέους της
 

Πηγή: Z
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, ο μέσος μισθός στη Γερμανία είναι υψηλότερος κατά 80% σε σχέση με την Ελλάδα – ενώ η παραγωγικότητα των εκεί εργαζομένων είναι 54% μεγαλύτερη (ποσοστό που υποδηλώνει το μέγεθος της υπερτίμησης του Ελληνικού ευρώ, αλλά και της υποτίμησης του Γερμανικού). Εάν δε στο μισθό προσθέσουμε τις κοινωνικές παροχές (Υγεία, Παιδεία κλπ.), οι οποίες προσφέρονται στους Γερμανούς από το κράτος τους, θα συμπεράνουμε εύκολα ότι, το βιοτικό τους επίπεδο είναι συγκριτικά αρκετά υψηλότερο. Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, η παραγωγικότητα δεν είναι μόνο θέμα μισθών αλλά, επίσης, κεφαλαίων, μεθόδων παραγωγής, επενδύσεων, σωστού προγραμματισμού, ορθολογικής λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης κλπ.

Συνεχίζοντας στο θέμα μας, χωρίς να επεκταθούμε σε περιττές λεπτομέρειες, όπως διαπιστώνεται από ένα μέρος των στοιχείων που καταγράφει η εφημερίδα, πρόθεση της είναι αφενός μεν να τεκμηριώσει την ανωτερότητα των Γερμανών σε σχέση με τους Έλληνες, αφετέρου να διαφοροποιηθεί από την Ευρώπη – την οποία θεωρεί πλέον ότι δεν έχει ανάγκη, επικρίνοντας την σκόπιμα.

Εάν τώρα η Ευρώπη είναι πρόθυμη να επιτρέψει σε μία εθνικιστική πλέον, «πρωσική» Γερμανία και σε μία μερκαντιλίστρια καγκελάριο να ηγηθεί, καθώς επίσης εάν η Ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμία αντίρρηση να συμβιβασθεί, παραδίδοντας αμαχητί τη χώρα και τους Πολίτες της, είναι κάτι που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με ασφάλεια.

 

Η ΘΕΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

“Οι Γερμανοί χαρακτηρίζονται σαν Ευρωναζί – όχι σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική δύναμη της Ευρώπης. Πως τα καταφέραμε αλήθεια;”, αναρωτιέται ο επιφανής Γερμανός οικονομολόγος H.Muller, διευθυντής οικονομικού περιοδικού.

“Η Γερμανία βρέθηκε το 2009 και το 2010 στην ιστορική θέση, να εξελιχθεί σε μία μορφή ευρωπαϊκής ηγεμονικής δύναμης – αφού ήταν η μοναδική μεγάλη χώρα της Ευρωζώνης, η οποία διέθετε μία ανταγωνιστική οικονομική δομή, καθώς επίσης ένα σχετικά χαμηλό δημόσιο χρέος. Η Γερμανία μπορούσε να συμπεριφερθεί σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική δύναμη – έπρεπε να το κάνει, όπως οι Η.Π.Α. μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Η καγκελάριος όφειλε να οδηγήσει την ΕΕ σε ένα κοινό μέλλον – να είχε την ικανότητα να το κάνει.

Αντίθετα όμως, επικράτησε δυστυχώς η εθνικιστική μικροπολιτική, βασισμένη στις εκλογικές αναμετρήσεις – στις οποίες «πουλούσε» η ρητορική δημαγωγία, ο λαϊκισμός δηλαδή, με κύριο χαρακτηριστικό τη σκληρή στάση απέναντι στις ελλειμματικές χώρες του Νότου. Στο προσκήνιο δεν βρίσκεται πλέον το κοινό μέλλον της Ευρώπης, αλλά η μονόπλευρη εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων – ή, καλύτερα, αυτό που θεωρεί η κυβέρνηση ότι είναι προς το συμφέρον μας.

 
Το γεγονός ότι επιμένει η γερμανική κυβέρνηση στη συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών της Ελλάδας, σε ενδεχόμενη «διάσωση» της, είναι μία καθαρά «συμβολική» πολιτική. Η διαγραφή χρεών (haircut) δεν θα βοηθούσε καθόλου την Ελλάδα. Αντίθετα από όσα λέει η καγκελάριος η Ελλάδα, σε μία τέτοια περίπτωση, θα παρέμενε εκτός αγορών για πάρα πολλά χρόνια – ενώ θα έχανε κάθε δυνατότητα να δανεισθεί μόνη της στο μέλλον. Παράλληλα, για να μπορέσει να μειώσει το χρέος της, θα έπρεπε να έχει πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από τους τόκους που πληρώνει. Ακόμη καλύτερα, πάνω από 8%, κάτι που δεν έχει καταφέρει ποτέ καμία χώρα – με εξαίρεση τη Νορβηγία, λόγω των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της.

 
Εκτός αυτού, το Βερολίνο ρισκάρει τον κίνδυνο να βρεθεί η ΕΚΤ σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση (ίσως θα έπρεπε εδώ να σκεφθούμε την αμυδρή πιθανότητα να χρεοκοπήσει σκόπιμα η Γερμανία την ΕΚΤ, προωθώντας στη θέση της τη δική της Bundesbank). Η κερδοσκοπία αναζωπυρώνεται, οπότε η κρίση βαθαίνει απειλητικά. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση επιμένει στη διαγραφή χρεών: δήθεν για λόγους «αρχής» αλλά, στην πραγματικότητα, επειδή πολλοί στο κυβερνών κόμμα θεωρούν ότι, πρέπει να δείξουν στις αγορές, στους Έλληνες επίσης, ποιος έχει την εξουσία – ποιος είναι το αφεντικό της Ευρώπης και της Ελλάδας.

 
Η κυβέρνηση συμπεριφέρεται σαν να ζούμε ακόμη στην εποχή του 90 – σαν να υπάρχουν επιλογές στο σημερινό «συναλλαγματικό κλαμπ» και σαν να μην ήταν τα χρηματοπιστωτικά συστήματα τόσο στενά μεταξύ τους συνδεδεμένα, με κίνδυνο να καταρρεύσουν όλα μαζί. Όχι, δεν υπήρχε από την αρχή καμία εναλλακτική επιλογή, η οποία να μην απαιτούσε τη μεταφορά πόρων από τις πλεονασματικές, προς τις ελλειμματικές χώρες της Ευρωζώνης – τη δημοσιονομική και πολιτική τους ένωση. Όμως, αυτό δεν ταιριάζει με το λαϊκό αίσθημα – δεν πουλάει και δεν φέρνει ψήφους, όπως η παραδειγματική τιμωρία των Ελλήνων.

 
Έτσι λοιπόν μας έρχεται σήμερα ο λογαριασμός. Η Γερμανία ευρίσκεται σε μία απίστευτα δυσχερή θέση, έχοντας διαθέσει πάρα πολλά χρήματα, χωρίς να καταφέρει τίποτα. Θεωρούμαστε πια σαν Ευρωναζί και όχι σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική δύναμη. Το ότι συνέβη κάτι τέτοιο, δεν είναι η καλύτερη απόδειξη μίας επιτυχημένης πολιτικής.

 Αντί να δείξουμε λοιπόν ακλόνητη αλληλεγγύη, καταλήξαμε να δοκιμάζουν οι αγορές την αντοχή του Ευρώ, στοιχηματίζοντας στη διάλυση της Ευρωζώνης – κάτι που γίνεται μέρα με την ημέρα όλο και πιο πιθανό. Εάν το ευρώ καταρρεύσει, η Γερμανία θα έχει την αποκλειστική ευθύνη – αφού θα ήταν η χώρα που θα μπορούσε να το σώσει, αλλά δεν το έκανε από ιδιοτελή, μικροπολιτικά συμφέροντα. Φυσικά, η ζημία της Γερμανίας και όχι μόνο από ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δεν ζυγίζεται καν με χρήματα”.

Κλείνοντας, ο Πίνακας ΙΙ αναφέρεται στο συνολικό δημόσιο χρέος των κρατών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης στο ποσοστό της κάθε χώρας επί αυτού. Θεωρούμε ότι μόνο η απεικόνιση των χρεών, σε σχέση με το ΑΕΠ, δεν είναι αρκετά αντιπροσωπευτική – αφού τα απόλυτα μεγέθη, τα ποσά δηλαδή που χρωστάει η κάθε χώρα, είναι εξ ίσου σημαντικά.

 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Δημόσια χρέη και ποσοστά των χωρών επί του συνολικού χρέους της Ευρωζώνης, ύψους 7.063 δις € (2009)

Χώρα          /   ΑΕΠ        / Χρέος  / Ποσοστό στο συνολικό
Γερμανία     2.407,2       1.762,2     24,96%
Ιταλία         1.520,9        1.760,8     24,94%
Γαλλία        1.919,3         1.489,0     21,08%
Ισπανία      1.051,2            559,7         7,92%
Ολλανδία      570,2            347,0         4,91%
Βέλγιο            337,8            326,6         4,62%
Ελλάδα          237,5            273,4         3,87%
Αυστρία         276,9            184,1         2,60%
Πορτογαλία  163,9            125,9         1,78%
Ιρλανδία        163,5           104,7         1,48%
Φιλανδία        171,0              75,6         1,07%
Σλοβακία         63,3              22,6         0,32%
Σλοβενία          34,9              12,5         0,18%
Κύπρος              16,9               9,5         0,13%
Λουξεμβούργο  37,8            5,5         0,08%
Μάλτα                5,7                 3,9         0,06%

Πηγή: Υπουργείο οικονομικών της Γερμανίας
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα ΙΙ, τα χρέη της Γερμανίας, σε απόλυτα νούμερα, δεν είναι καθόλου αμελητέα. Τυχόν αύξηση του επιτοκίου δανεισμού της μόλις κατά 1%, θα της κόστιζε περί τα 18 δις € – ποσό υψηλότερο από τους συνολικούς τόκους που πληρώνει σήμερα η Ελλάδα. Είναι αδύνατο λοιπόν το να μην κατανοεί τη σημασία που θα είχε η ενδεχόμενη ανάδειξη του ευρώ σαν παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος – γεγονός που μας προβληματίζει ακόμη περισσότερο, σε σχέση με τη συμπεριφορά της απέναντι στη Ελλάδα.

Μόνο η υπόθεση λοιπόν ότι, η Γερμανία χρησιμοποίησε αρχικά το ΔΝΤ για τη «βρώμικη δουλειά», έχοντας άλλα σχέδια για τη συνέχεια (όπως τεκμηριώνεται σήμερα από τους εκβιασμούς της στην Ελλάδα), θα απαντούσε κάπως λογικά στις απορίες μας. Εν τούτοις, κρίνοντας από τα τεράστια χρέη της Ιταλίας τα οποία, εκτός των άλλων, υπερβαίνουν το 120% του ΑΕΠ της (μάλλον το 150%, εάν συμπεριλάβουμε τα πιθανά προβλήματα των τραπεζών της), εάν οι εντολείς του ΔΝΤ, οι αγορές δηλαδή, επιτεθούν στην Ιταλία, θα είναι πολύ δύσκολο να ευοδωθούν πλέον τα όποια «μυστικά σχέδια» της Γερμανίας (εννοούμε πάντοτε την τευτονική κυβέρνηση και το γερμανικό Καρτέλ – ποτέ τους Γερμανούς πολίτες, οι οποίοι υποφέρουν ήδη τα πάνδεινα).

Κλείνοντας, οφείλουμε να τονίσουμε μία λανθασμένη εκτίμηση σχεδόν όλων μας, όταν θεωρούμε τη Γερμανία μικρή, συγκριτικά με τις άλλες υπερδυνάμεις. Η χώρα αυτή δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνη της – αλλά σαν την κυρίαρχη δύναμη μίας πλούσιας, παραγωγικής Ευρώπης των 500 εκ. κατοίκων, η οποία είναι πολύ ισχυρότερη από όσο πιστεύει κανείς.

ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει σε μία πρόσφατη ανάλυση μας (Λιτότητα, δραχμή ή υποτίμηση;) “Η Ελλάδα, σε σύγκριση με προηγούμενα υπερχρεωμένα κράτη, έχει μία μεγάλη διαφορά, ένα σημαντικότατο πλεονέκτημα καλύτερα: Το 95% των ομολόγων του δημοσίου έχουν εκδοθεί σύμφωνα με το ελληνικό Δίκαιο – γεγονός που σημαίνει ότι, το ελληνικό κοινοβούλιο έχει τη δυνατότητα να αλλάξει, με την ψήφιση ενός νόμου, τη «συναλλαγματική μορφή» των ομολόγων.

Ειδικότερα, εάν η Ελλάδα εγκατέλειπε την Ευρωζώνη υιοθετώντας τη δραχμή, θα είχε την απόλυτα νόμιμη δυνατότητα, πριν ακόμη απελευθερώσει την ισοτιμία του νομίσματος της, να μετατρέψει τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου σε δραχμές – με την ισοτιμία των 340 δρχ. ανά €, η οποία ίσχυε την περίοδο της εισόδου της στη νομισματική ένωση (ΟΝΕ). Στη συνέχεια, θα μπορούσε να «απελευθερώσει» τη συναλλαγματική ισοτιμία της δραχμής, η οποία πιθανότατα θα υποτιμούταν αμέσως – εις βάρος όμως των δανειστών της και χωρίς να επηρεαστεί αρνητικά το δημόσιο χρέος”. Με βάση τώρα έναν εξαιρετικό Έλληνα δικηγόρο, η οικονομική μας θέση τεκμηριώνεται νομικά ως εξής:

“Με νόμο μπορεί το Ελληνικό Δημόσιο να αλλάξει το νόμισμα του ομολόγου εφόσον η έκδοση διέπεται από το ελληνικό Δίκαιο. Οι επενδυτές δικαιούνται φυσικά να προσφύγουν στην ελληνική δικαιοσύνη, αλλά δεν θα έχουν μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Αυτά φυσικά δεν ισχύουν καταρχήν για το «Δάνειο της Τρόικας», το οποίο διέπεται από το αποικιοκρατικό αγγλικό δίκαιο (με δικαιοδοσία ECJ) – αν και στην πράξη η Σύμβαση αυτή είναι επίσης άκυρη, γεγονός που σημαίνει ότι μπορεί να καταγγελθεί οποτεδήποτε, για δεκάδες λόγους.

Στη διεθνή βιβλιογραφία υπάρχουν βέβαια και οι ονομαζόμενοι «διεθνιστές», οι οποίοι ισχυρίζονται το αντίθετο. Είναι οι ίδιοι που αναφέρουν ότι το κοινοτικό (ή, ορθότερα πλέον, το «ενωσιακό» δίκαιο) υπερισχύει – όχι απλώς του κοινού εσωτερικού αλλά και του συνταγματικού δικαίου των Κρατών Μελών. Οι ίδιοι «παραλλάσσουν» το δήθεν επιχείρημα τους λέγοντας ότι, οι δύο έννομες τάξεις είναι «επάλληλες» – επίσης πως, με βάση τη λεγόμενη αρχή της «επικουρικότητας», υπάρχουν τομείς όπου υπερισχύει το ένα σύστημα Δικαίου και «επικουρεί» το άλλο.

Πρόκειται φυσικά για εσφαλμένους ισχυρισμούς, αφού οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί, οι οποίοι προωθούν την άποψη αυτή σε διεθνές επίπεδο, αποκλείουν κάθε τέτοια συζήτηση στο εσωτερικό τους. Δηλαδή, θέλουν να ισχύει για όλους ανεξαιρέτως τους άλλους λαούς, αλλά όχι για τους ίδιους (!).

Αυτό θυμίζει κάπως την «πίεση» των Η.Π.Α. σε όλα τα κράτη, να προσχωρήσουν στη Σύμβαση για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, την οποία οι ίδιοι δεν υπέγραψαν, για να μην έχει το Δικαστήριο της Χάγης δικαιοδοσία επί Αμερικανών πολιτών (είναι άλλο από το λεγόμενο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης που επιλύει διαφορές μεταξύ κρατών-μελών του ΟΗΕ).

Το κρίσιμο σημείο που αδυνατούν να καταλάβουν όλοι οι οικονομολόγοι, οι οποίοι δεν γνωρίζουν νομικά είναι το ότι, επί της ουσίας, ο όρος «Διεθνές Δίκαιο» είναι παραπλανητικός – διότι το Δίκαιο είναι σύνολο κανόνων που διέπουν ετερόνομα τις βιοτικές σχέσεις στα πλαίσια μίας έννομης τάξης. Αντίθετα, όταν μιλάμε για διεθνή κοινότητα και διεθνή έννομη τάξη, θα πρέπει να μιλάμε για διεθνείς σχέσεις – αφού οι κανόνες του λεγόμενου «Διεθνούς Δικαίου» προκύπτουν αποκλειστικά από συμβάσεις («συνθήκες») κυρίαρχων κρατών.  Ο λόγος είναι προφανής: εις βάρος ενός κράτους δεν μπορεί να επιβληθεί αναγκαστική εκτέλεση στο εσωτερικό του, ει μη μόνο εάν το επιτρέψει το ίδιο το κράτος. Ομοίως είναι εξαιρετικά δυσχερής η επιβολή εκτέλεσης σε περιουσία ενός κράτους στο εξωτερικό, διότι τα κράτη επικαλούνται το προνόμιο της ετεροδικίας (extraterritoriality) – το οποίο, ανάλογα με την εποχή που διανύουμε, είναι απόλυτο ή σχετικό. Δηλαδή οι πιστωτές ενός κράτους, σε περίπτωση που δεν πληρώνει τις οφειλές του (στάση πληρωμών), δεν μπορούν να κατάσχουν περιουσιακά στοιχεία του, ούτε στο εσωτερικό του, ούτε στο εξωτερικό – αντίθετα με όσα ισχύουν για τις επιχειρήσεις.

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η γνωστή αντιδικία Ιταλίας – Γερμανίας στο Διεθνές Δικαστήριο για τις ναζιστικές αποζημιώσεις, όπου η Ελλάδα έκανε παρέμβαση υπέρ της Ιταλίας (η οποία, ως γνωστό, επέτρεψε εκτέλεση σε βάρος της Γερμανίας στο έδαφος της, για την υπόθεση του Διστόμου- κάτι που δεν επέτρεψε η ίδια η Ελλάδα!).

Συμπερασματικά λοιπόν, τα κυρίαρχα κράτη μπορούν να κάνουν ότι θέλουν – αν και δυστυχώς οι μεγάλες δυνάμεις επιβάλλουν τους όρους τους στις πιο αδύναμες χώρες (η δύναμη «παράγει» Δίκαιο). Αυτό γίνεται παραδοσιακά με δύο τρόπους:

(α) Ο πιο ανώδυνος και φθηνός τρόπος επιβολής όρων, είναι μέσω του εσωτερικού συμμάχου τους, της εκάστοτε ελίτ δηλαδή (κυρίως των ΜΜΕ, των πολιτικών και των κυβερνήσεων, οι οποίοι παίρνουν εντολή να πείσουν τους Πολίτες – να τους κάνουν «πλύση εγκεφάλου καλύτερα»).
β) Ο πιο άκομψος είναι η πίεση από το εξωτερικό – με δηλώσεις, δημοσιεύματα, «αξιολογήσεις», επιθέσεις, εκβιασμούς, ενίοτε δε και με επεμβάσεις, ακόμα και ένοπλες, ή με στρατιωτικές «απειλές» (για παράδειγμα, εισβολή της Τουρκίας). Πιθανολογώ ότι για το λόγο αυτό η Ελλάδα έκανε ανέκαθεν αυτό που της ζητούσαν δανειστές της”.

Με βάση τα παραπάνω, αν και θεωρούμε λύση έσχατης ανάγκης, «ύστατη λύση» δηλαδή (lastresort)την επιστροφή της χώρας μας στη δραχμή, έχουμε την άποψη πως η Ελλάδα οφείλει να το σκεφθεί σοβαρά – εάν βέβαια δεν βοηθηθεί από τους εταίρους της, παράλληλα με την άμεση εκδίωξη του ΔΝΤ από την επικράτεια της (της Τρόικας καλύτερα και της Γερμανίας, αφού αυτή επιβάλλει πλέον τους όρους).

Με την έννοια «βοήθεια» δεν εννοούμε φυσικά τον περαιτέρω δανεισμό της (πόσο μάλλον αφού η Τρόικα απλά «αναπληρώνει» τις «αγορές», μετά την  ευρωελληνική κρίση δανεισμού που προκάλεσε ο απίστευτα καταστροφικός χειρισμός της Γερμανίδας καγκελαρίου), αλλά ένα αποτελεσματικό «σχέδιο  Marshall», για την αναδιοργάνωση της οικονομίας της. Άλλωστε, αφενός μεν τα δάνεια δεν λύνουν προβλήματα, αφετέρου μεταφέρουν τα βάρη επαυξημένα στο μέλλον – αφού κάποια στιγμή πρέπει να πληρωθούν, συνήθως με τοκογλυφικούς τόκους.

Στην αντίθετη περίπτωση, η Ελλάδα δεν πρέπει ούτε στιγμή να διστάσει – παίρνοντας τις οδυνηρές μεν, αλλά απόλυτα υποχρεωτικές αποφάσεις που χρειάζονται, για την εξασφάλιση της ευημερίας των Πολιτών της. Άλλωστε, με το καινούργιο υφεσιακό πρόγραμμα της Τρόικας και όχι πλέον του  ΔΝΤ (μεσοπρόθεσμο), το οποίο κατά την άποψη μας θα ήταν έγκλημα να ψηφισθεί, δεν φαίνεται να αποφεύγουμε τη στάση πληρωμών. Απλούστατα θα  εξουδετερωθεί, αργά και μεθοδικά, η βόμβα της χρεοκοπίας, η οποία απειλεί όχι μόνο την Ευρωζώνη, αλλά ολόκληρο τον πλανήτη.

Για την Ευρώπη των Πολιτών της φυσικά, πόσο μάλλον για την ευρωπαϊκή ιδέα της διαρκούς ειρήνης και ευημερίας όλων των Ευρωπαίων, καθώς επίσης για την  Ελλάδα, θα ήταν απείρως προτιμότερη η εκδίωξη της Γερμανίας από την Ευρωζώνη – εάν βέβαια δεν επικρατήσει ο καλός της εαυτός και εάν παραμείνει η εμμονή της πρωσικής της κυβέρνησης, να κυριαρχήσει απολυταρχικά σε μία Ευρώπη των 500 εκ. κατοίκων (θυσιάζοντας αυτούς που αντιστέκονται, για τον  παραδειγματισμό και την υποδούλωση των υπολοίπων).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ολοκληρώνοντας, αναφέρουμε ξανά ότι, η Ελλάδα έκανε μεν πάρα πολλά λάθη στο παρελθόν (ιδίως κάποιοι πολιτικοί της- τους οποίους όμως δεν μπορεί  κανείς να παραλληλίσει με τους ναζί, όσο ανεπαρκείς ή διεφθαρμένοι και να ήταν), αλλά δεν σκότωσε κανέναν. Δεν οδήγησε δηλαδή τον κόσμο σε δύο   παγκόσμιους πολέμους όπως η Γερμανία, για τους οποίους, αντί να τιμωρηθεί, βοηθήθηκε από τις Η.Π.Α. και την Ευρώπη για να ανακάμψει – ταυτόχρονα με τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους των οφειλών της.

Όσον αφορά δε τη σημερινή κυβέρνηση της Ελλάδας, το πρόβλημα μας δεν είναι μόνο το μνημόνιο: το πρόβλημα μας είναι κυρίως η Τρόικα και το «μεσοπρόθεσμο έγκλημα» που θέλει να μας επιβάλλει – ιδιαίτερα δε οι ιδιωτικοποιήσεις των κοινωφελών μας επιχειρήσεων, το ξεπούλημα τους καλύτερα σε εξευτελιστικές τιμές, καθώς επίσης ο καταστροφικός «εφαρμοστικός» νόμος, χωρίς δημοψήφισμα.

Η δημόσια περιουσία ανήκει σε όλους τους Έλληνες, οπότε αυτοί πρέπει να αποφασίσουν – πόσο μάλλον όταν η κυβέρνηση δεν ενημέρωσε κανέναν με το προεκλογικό της πρόγραμμα, σε σχέση με τον τρόπο που θα  διαχειριζόταν την εξουσία της.

Πηγή: hellenesonline

…….....................................…………………………………………………………………………………………….

Σημειώσεις δικές μου:

α) Υποθέτω ότι ο Albrecht Ritsch, καθηγητής Ιστορίας της Οικονομίας, πρέπει να θεωρείται ανεπιθύμητος στη χώρα του τη Γερμανία.

β) Σύμφωνα με τον κ. καθηγητή, το σημερινό “οικονομικό θαύμα” της Γερμανίας οφείλεται, κατά κύριο λόγο, στη διαγραφή των χρεών της προς τρίτους (κυρίως των Η.Π.Α.), αλλά και στη μπαταξίδικη τακτική των Γερμαναράδων να μην πληρώνουν τις πολεμικές αποζημιώσεις ως όφειλαν, όπως προβλέπεται από διεθνείς συμβάσεις και το Διεθνές Δίκαιο. Όχι στην εργατικότητα και την παραγωγικότητα των Γερμανών, ούτε καν στις “εξορθολογισμένες αμοιβές” τους.

γ) πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να απολύσει όλους τους συμβούλους, μυστικοσυμβούλους και παρατρεχάμενους που πληρώνουμε και να προσλάβει τον κ. Albrecht Ritsch.
Τουλάχιστον αυτός δεν είναι ανιστόρητος…

Πόσο σάπιος είσαι Καρατζαφύρερ

Από τον Κλύδωνα

Πρόκειται για την πλέον σάπια πολιτική κατασκευή που στήθηκε επί της πολιτικής σκηνής από της σύστασης του Ελληνικού κράτους.

Ούτε οι φασίστες των Χρυσών Αυγών δεν θα ξεστόμιζαν αυτής της ποιότητας και αυτού του τύπου τις ύβρεις κατά του Ελληνικού λαού.

Μόνον αυτός –ο Καρατζαφύρερ- και μόνον το κόμμα που συμπτωματικά επί της πιάτσας της  Λεωφόρου Συγγρού έχει συστήσει. Θαυμάστε πολιτικό λόγο, υπευθυνότητα πολιτικού ανδρός και υπηρεσία προς την αλήθεια. Είπε χθες στην ΕΡΤ:


«Όλο αυτό το πάρε - πάρε, μας έφτασε σήμερα σε αυτή την κατάσταση» ισχυρίστηκε και αφού ενοχοποίησε το λαό του ζήτησε να σκύψει το κεφάλι, να αποδεχτεί «θυσίες», και πρόσθεσε: «Αν θέλουμε να διατηρήσουμε κάποιο επίπεδο διαβίωσης, θα πρέπει να βρισκόμαστε σε μια αρμονία με αυτά που ζητά η Ευρώπη. Αν θέλουμε να επαναστατήσουμε και να πάμε μόνοι μας, τότε όλοι οι μισθοί θα μειωθούν δραστικά. Πρέπει να καταλάβουμε πως ισχύει η θεωρία των γειτονιών της Ευρώπης. Ο πλούσιος Βορράς, Σκανδιναβία και Κεντρική Ευρώπη, η λιγότερο πλούσια Ιβηρική και τα Βαλκάνια με χαμηλούς μισθούς της τάξης των 200 - 250 ευρώ. Σε αυτή τη γειτονιά της Βαλκανικής, η μόνη ανορθόδοξη είναι η Ελλάδα. Αποτελούμε μία οικονομική ανορθογραφία η οποία πρέπει να διορθωθεί (...) Τα κεκτημένα και τα προνόμια μας οδήγησαν στη χρεοκοπία σε όλους τους τομείς»!!!


Πόσο καθεστωτικό ανδράποδο είναι;
Πως ένας πολιτικός όσο και Μητσοτάκης να είναι μπορεί να προβάλει γιατί του παρέχεται μικρόφωνο και ευκαιρία την απέχθειά του στον εργαζόμενο λαό;

Πόσο μπακάλης από την εποχή του Μεσοπολέμου μπορεί να είναι για να μας θεωρεί περίπου ως μπακαλόγατους; Avec quoi που λένε και οι Γάλλοι, στην βάση ποιου ηθικού πολιτικού κοινωνικού ή οικονομικού και κυρίως εκπαιδευτικού δικαιώματος, μιλά ο άνθρωπος των 52 ακινήτων εξ ονόματός μου, για να μου προσδιορίσει το οικονομικό μου πρόσοδο και την κοινωνική μου γεωγραφία;

Πως με ορίζει ως άνθρωπο αξίας 250 ευρώ μηνιαίως ο πολιτικός οπωσδήποτε-κοινωνικός και οικονομικός δεν ξέρω- λεχρίτης;

Χάνονται εν μία νυκτί τα όσα είχαν με ανείπωτες θυσίες κατακτηθεί από τους γονείς μας κι αυτός ως άλλος βοϊδοπάγκαλος μου λέει πως δια των 1000 ευρώ έριξα έξω την χώρα και όχι οι ραντιέρηδες, οι τραπεζίτες οι σουπερμακετατζήδες οι εφοπλιστές και οι ομιλούχοι δια των δις κερδών στην Ελβετία;

Το ποιος βύθισε την χώρα είναι πλέον απολύτως γνωστό σε όλους κι όσο για σένα και την πολιτική ή την οικονομική σου συμμορία σε βεβαιώ πως θα έρθει η ώρα που η νέμεση του λαού θα σε υποχρεώσει να το μάθεις. Οδυνηρά.

Και σε βεβαιώ καθεστωτικό βακτήριο πως δεν σκοπεύουμε να πεθάνουμε για να μας αποσυνθέσεις εσύ..

(Δεν χρειάζεται δικό μου σχόλιο. Με εκφράζει απόλυτα !)

Είμαστε όλοι πράκτορες !

Το «μεγάλο» και «έγκυρο» περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» ξαναχτύπησε με νέες αποκαλύψεις «φωτιά».

Στο σημερινό εξώφυλλο (7/7/2011) υπάρχει ο υπέρτιτλος: “Απόρρητα έγγραφα της ΕΥΠ αποκαλύπτουν αποσταθεροποίηση και ανατροπή” !

Μη γελάτε ρε! Υπάρχει και αποκλειστικό (!!!) ρεπορτάζ. Γιατί αποκλειστικό; Γιατί κανείς άλλος δεν ασχολείται με τέτοιου είδους πίπες που αναμασούν το τελευταίο χρονικό διάστημα τα γαλάζια μηρυκαστικά σαν τις τσίχλες.

Σου λένε: Ο Παπανδρέου πάει από το κακό στο χειρότερο … στις δημοσκοπήσεις το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση … εμείς ανακάμπτουμε … υπάρχει έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια … οι Έλληνες έχουν πάρα πολύ κοντή μνήμη και δείχνουν να ξέχασαν τις δικές μας απίστευτες μαλακίες … μας πουσάρει και η Wall Street Journal (η ναυαρχίδα του καπιταλισμού) με άρθρα συμπάθειας προς τον Σαμαρά … κάτσε να ρίξουμε και μερικές παπάρες στη σούπα για να φουσκώσει, κι όποιος τη φάει.

Τι αποκαλύπτει (που λέει ο λόγος) το σοβαρό αυτό περιοδικό;

Αποκαλύπτει το ρόλο των ξένων μυστικών υπηρεσιών στα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008. Θυμόσαστε, τότε που όλοι οι Έλληνες είχαν κατέβει στους δρόμους σε διαδηλώσεις και πορείες διαμαρτυρίας, εκφράζοντας την αγανάκτηση τους για την άνανδρη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον μαλακισμένο μπάτσο - πιστολέρο - φονιά.

Ε, όλοι αυτοί ήσαν υποκινούμενοι από τις ξένες μυστικές υπηρεσίες. Αλήθεια, εδώ που τα λέμε, πολλούς πράκτορες φαίνεται πως έχουν. Σχεδόν όλους τους Έλληνες. Με λίγα λόγια, εμείς δεν είμαστε λαός, εμείς είμαστε πράκτορες. Ή το λιγότερο ηλίθιοι, κρετίνοι, άβουλα πλάσματα, αμοιβάδες, αφού είμαστε ένα τσούρμο που άγεται και φέρεται από τις προθέσεις και τις διαθέσεις άλλων. Τα ίδια δεν είχαν πει και για τις φωτιές του 2007; Αρχικά τις είχε βάλει το ΠΑΣΟΚ προσβλέποντας στην πολιτική αποσταθεροποίηση, αλλά επειδή το σενάριο έμπαζε από παντού, επιστρατεύτηκε το σχέδιο Β, οι ξένες μυστικές υπηρεσίες!

Κάποιοι άλλοι θα φταίνε πάντα. Αφού, στην 5,5ετία Καραμανλή δεν παρουσιάστηκαν προβλήματα, δεν έγιναν κολοσσιαία λάθη, δεν είπαν χοντροειδέστατα ψέματα, δεν έγιναν σκάνδαλα, δεν χειροτέρεψε η ζωή μας, δεν …δεν …δεν… Όλα τέλεια κύλισαν, σεμνά και ταπεινά εννοείται.

Στην online έκδοση του περιοδικού διαβάζουμε: “Νέα έγγραφα-φωτιά, που αποκαλύπτουν το ρόλο φίλιων δυνάμεων στην προσπάθεια αποσταθεροποίησης της χώρας και εν μέρει εξηγούν το πώς οδηγηθήκαμε στη σημερινή ζοφερή κατάσταση, φέρνουν στη δημοσιότητα τα «Επίκαιρα». Δύο άκρως απόρρητα έγγραφα της ΕΥΠ, το Ειδικό Δελτίο Ενημέρωσης Νο 53 με θέμα την Τρομοκρατία, και η Αναφορά Κατάστασης Ασφάλειας στο Εσωτερικό της Χώρας, με ημερομηνία 19 Αυγούστου 2009, δύο εβδομάδες πριν την προκήρυξη πρόωρων εκλογών από τον Κώστα Καραμανλή, αποκαλύπτουν τους εσωτερικούς και εξωτερικούς κινδύνους που απειλούσαν την πολιτική σταθερότητα, την κοινωνική ειρήνη αλλά και την εθνική ακεραιότητα εκείνη την ταραχώδη περίοδο.”

Αρχικά εξηγούν στους (αποκλειστικά δεξιούς) αναγνώστες τους, ότι στο δημοσιογραφικό τους πόνημα (ακράτητα γέλια) δίνεται η εξήγηση για το πώς οδηγηθήκαμε στη σημερινή ζοφερή κατάσταση. Βλέπεις, δεν το διαβάζουν μόνο ηλίθιοι, το διαβάζουν και πανηλίθιοι και σ’ αυτούς χρειάζονται περαιτέρω διευκρινήσεις, μήπως και δεν πιάσουν το νόημα με την πρώτη.

Η ζοφερή κατάσταση στην Ελλάδα λοιπόν δημιουργήθηκε από την πτώση του ακαταλληλότερου και μετά. Μέχρι τότε τα πράγματα ρολάριζαν περίφημα. Ούτε μνημόνια, ούτε επιτήρηση, ούτε φτώχεια. Στέλναμε (Παπαθανασίου) και την παραμονή των εκλογών στοιχεία με έλλειμμα 3%, οι κουτόφραγκοι το έχαφταν κι όλα ήταν μια χαρά. Μια χαρούμενη ατμόσφαιρα, που ΄λεγε και ο αείμνηστος Ντίνος Ηλιόπουλος. Και μέσα στη χαζομάρα μας ελπίζαμε (=έλπιζαν) ότι θα μπορούσαμε για πάντα να μαγειρεύουμε τα στοιχεία και να τους κοροϊδεύουμε.

Και μετά ξυπνήσαμε.

Ή μήπως όχι;

Και τώρα το μεγάλο μας πρόβλημα δεν είναι ότι λεφτά δεν υπάρχουν, ούτε γιατί δεν υπάρχουν, ούτε που πήγαν, ούτε ποιοι τα έφαγαν. Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι ότι είπε ψέματα ο Παπανδρέου. Κακώς, αφού όλοι οι υπόλοιποι λένε στο λαό αλήθειες!

Λίγο πιο κάτω μας αποκαλύπτουν ότι τα άκρως απόρρητα έγγραφα (τόσο άκρως απόρρητα που κυκλοφορούν στα χέρια δημοσιογράφων και στο διαδίκτυο) έχουν ημερομηνία 19/8/2009, επί κυβερνήσεως Καραμανλή δηλαδή.

Λες να κατασκευάστηκαν από τους ίδιους; Μπα! Δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες λοβιτούρες η κρατική ασφάλεια και οι, πέραν του ορίου της νομιμότητας, μηχανισμοί της. Ούτε και θα βρεις, όσο κι αν ψάξεις στην Ε.Υ.Π. - την πιο σκοτεινή δημόσια υπηρεσία που πηγαινοέρχονται πράκτορες, πρακτορίσκοι, ταγματασφαλίτες, χουντικοί, παρακρατικοί και μυστικοσύμβουλοι - παρόμοια υποθετικά σενάρια, ή άλλες θεωρίες συνωμοσίας. Όσα θα βρεις αφορούν αποκλειστικά τον Καραμανλή Β’.

Άρα;

Άρα το συμπέρασμα είναι ένα: για να θέλουν ένα καθόλα επιτυχημένο πρωθυπουργό να τον βγάλουν από τη μέση, πρέπει από πίσω να κρύβονται ξένες μυστικές δυνάμεις, στις οποίες δεν υποχώρησε και δεν αποδέχθηκε τα τερτίπια τους.

Μη γελάτε λέμε! Πριν από δύο εβδομάδες το ίδιο περιοδικό δεν είχε αποκαλύψει την απόπειρα δολοφονίας του Καραμανλή του νεότερου;

 

Το ‘χω πει και το ‘χω γράψει εδώ και πολύ καιρό. Ο Κωστάκης επανέρχεται οσονούπω. Δειλός και κότα όπως ήταν πάντα, έχει λουφάξει μέχρι να κάτσει η σκόνη. Άφησε τεράστια προβλήματα (=συντρίμμια) πίσω του, έχει αράξει και στα πίσω έδρανα της Βουλής και κάνει χάζι με τα τεκταινόμενα. Άφησε έναν διψασμένο για εξουσία Παπανδρέου να πέσει κατευθείαν στα σκατά, άφησε και έναν αλλοπρόσαλλο Σαμαρά να καθαρίσει το κόμμα και περιμένει την κατάλληλη στιγμή να μας ξανακάτσει στο σβέρκο.

Οι συμβουλάτορες του έχουν υποδείξει ότι πρέπει να κρατήσει το στόμα του κλειστό. Να μη μιλήσει πουθενά για να μη προκαλέσει την κοινή γνώμη και το δημόσιο αίσθημα. Και μέσα στα χιλιάδες προβλήματα που έχει ο ελληνικός λαός, φαίνεται ότι του “βγαίνει”. Κανένας πια δεν ασχολείται μαζί του. Τα κατάφερε!

Τη “μάχη” του τη δίνει μέσα από πληρωμένες φυλλάδες και περιοδικά. Όταν βγάλουν οι άλλοι τα φίδια από τις τρύπες θα επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Μέχρι τότε τα περιοδικά και οι φυλλάδες θα έχουν ανακαλύψει χιλιάδες θεωρίες συνομωσίας που θα τους τις παρέχει ο ίδιος και οι αυλικοί του.

Θέλει να νομίζει ότι είναι το κέντρο της γης και πως όλος ο κόσμος δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει από το να ασχολείται μαζί του.

 Όταν καβαλήσεις για τα καλά το καλάμι …

Οι ΦουΜουΣούδες

Tο Μεσοπρόθεσμο ψηφίστηκε, το ίδιο και ο εφαρμοστικός του νόμος. Άρχεται λοιπόν η διαπραγμάτευση για το νέο δάνειο, για το μνημόνιο 2. Θα ’ναι το γαλλικό σχέδιο; Η γερμανική βερσιόν επ’ αυτού; Η πρωτοβουλία της Βιέννης; Μήπως η πρόταση του ΔΝΤ ή αυτή της αντικατάστασης των ελληνικών ομολόγων με νέα που θα έχουν την εγγύηση του EFSF;

Για τους περισσότερους, όλα αυτά αποτελούν αλαμπουρνέζικα. Και είναι λογικό, αφού είναι τόσο σύνθετα και τεχνικά πολύπλοκα προγράμματα δανειοδότησης, που μόνον ειδήμονες περί τα χρηματοοικονομικά και τη νομική επιστήμη μπορούν να τα κατανοήσουν και να τα χειριστούν.

Σίγουρα δεν μπορούν να το πράξουν πολιτικοί με την παραδοσιακή έννοια που τους γνωρίζουμε. Κι όχι απλοί πολιτικοί, αλλά γίγαντες, που με τις ιδέες, τη δράση και τις αποφάσεις τους διαμόρφωσαν τον σύγχρονο κόσμο. Αν πριν από 20, 30 ή 50 χρόνια ανέθετες σ’ έναν πολιτικό όπως ο Αντενάουερ, ο Μιτεράν ή ο δικός μας Κωνσταντίνος Καραμανλής να διαπραγματευθεί ένα τέτοιο δάνειο, είναι σίγουρο ότι θα σήκωνε ψηλά τα χέρια και θα σιχτίριζε. Το ίδιο θα έκαναν και οι υπουργοί Οικονομικών των κυβερνήσεών τους.

Πλέον την ουσιαστική πολιτική την ασκούν όχι οι ηγέτες, αλλά σύμβουλοι, τεχνοκράτες και γραφειοκράτες που έχουν εξειδικευτεί στην παράλληλη αγορά της πολιτικής. Αυτό είναι και το πρόβλημα.

Όταν παλαιότερα δινόταν ένα σχέδιο οικονομικής βοήθειας σε μια χώρα, όπως ας πούμε το Σχέδιο Μάρσαλ, που ως ορολογία στις μέρες μας επανέρχεται, αρκούσε μια πολιτική απόφαση και οι διαδικασίες μετά ήταν απλές. Θα δοθούν αυτά, θα δοθούν έτσι και οι υποχρεώσεις θα ’ναι αυτές.

Σήμερα θα πρέπει τεχνοκράτες, νομικοί, διεθνολόγοι, οικονομολόγοι, τραπεζίτες, οίκοι αξιολόγησης, σύμβουλοι και παρασύμβουλοι να συζητούν για μήνες και να συμφωνήσουν σε παραμέτρους και τεχνικές λεπτομέρειες, και αφού αυτοί καταλήξουν, να δώσουν το «ΟΚ» στους πολιτικούς για να δουν τι θα κάνουν.

Δεν είναι το μοντέλο των αποφάσεων που έχει αντιστραφεί, είναι η ίδια η πολιτική που έχει μεταλλαγεί. Πρέπει πρώτα να συναινέσουν οι αγορές, οι οίκοι αξιολόγησης, ο CIDA, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και ’γω δεν ξέρω ποιος άλλος, και μετά να συμφωνήσουν η Μέρκελ, ο Σαρκοζί και ο Παπανδρέου. Πρέπει πρώτα να αποφασιστεί τι συνιστά credit event και μετά να δουν οι πολιτικές ηγεσίες τι θα κάνουν.

Σε πρώτη μοίρα είναι τα CDS και σε δεύτερη οι πολίτες. Προέχει ο διακανονισμός των συμφερόντων των κερδοσκόπων και έπεται η ρύθμιση των σχέσεων μεταξύ των κρατών ή των κρατών με τους πολίτες τους. Πρώτα γράφονται οι λεπτομέρειες και μετά συντάσσεται το κείμενο. Με απλά λόγια, πρώτα διεξάγονται οι μάχες και μετά κηρύσσεται ο πόλεμος.

Και επειδή πάντα ο Διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες και οι λεπτομέρειες αξίζουν πολλά δισεκατομμύρια δολάρια και ευρώ, το παιχνίδι το κερδίζουν οι κερδοσκόποι που βρίσκονται πίσω από αυτούς που γράφουν τις λεπτομέρειες. Οι πολιτικοί υπογράφουν απλώς, και πολλές φορές υπογράφουν τον θάνατό τους και μαζί τη «σφαγή» των λαών τους και την περιθωριοποίηση των χωρών τους.

Το πρώτο λοιπόν δίδαγμα που βγαίνει από την ταλαιπωρία που υφιστάμεθα όχι μόνον εμείς αλλά όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες και οι λαοί του πλανήτη, είναι ότι χρειάζεται επειγόντως μια νέα παγκόσμια ρύθμιση. Αν συνεχίσουν να είναι οι αγορές αυτές που θα καθορίζουν την τύχη των κυβερνήσεων, των κρατών και των λαών, είναι σίγουρο ότι στο προβλεπτό μέλλον θα υπάρξει παγκόσμια ανάφλεξη. Εάν δεν υπάρξουν κανόνες στην παράλληλη αγορά της πολιτικής, η πολιτική θα πεθάνει και ο κόσμος θα ερειπωθεί.

Εάν δεν επανακαθοριστούν οι σχέσεις πολιτικής και χρηματοοικονομίας, το μέλλον της ανθρωπότητας είναι άδηλον, και πάντως ζοφερό. Αν οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι, οι υπερεθνικοί μαυραγορίτες δεν υποστούν κυρώσεις, δεν ελεγχθούν και δεν περιοριστούν, το επόμενο στάδιο του παγκοσμιοποιημένου χρηματοοικονομικού καπιταλισμού θα ’ναι η βαρβαρότητα του πρώιμου φεουδαλισμού.

Όσο η τύχη των οικονομιών, των κρατών και των ανθρώπων εξαρτάται από τις εκθέσεις των τριών οίκων αξιολόγησης (Fitch, Moody’s, S&P), είναι επόμενο τα κράτη να μετατρέπονται σε οίκους ανοχής, όπου οι κερδοσκόποι ικανοποιούν τις ορέξεις τους εκσπερματώνοντας τα συμφέροντά τους.

Πλέον είναι αδήριτη ανάγκη η Ευρώπη να ορθώσει φραγμούς στην επέλασή τους. Χρειάζεται μια νέα Βιέννη, που θα αποκρούσει, όπως το 1683 τους Οθωμανούς, εν έτει 2011 τους Αγγλοσάξονες κερδοσκόπους του FMS, ή επί το ελληνικότερον τους ΦουΜουΣούδες από τα αρχικά των Φιτς, Μούντις και Στάνταρ εντ Πουρς. Από αυτή την άποψη, οι πολιτικοί της Ευρώπης πρέπει να αξιοποιήσουν τα κύματα αγανάκτησης που ξεσπούν στις πλατείες της Αθήνας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και αύριο της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, του Βελγίου, για ν’ αλλάξουν τους κανόνες του παγκόσμιου οικονομικού παιχνιδιού.

Οι κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών κρατών πρέπει να αφουγκραστούν τη λαϊκή αγανάκτηση και οργή για τα εκτεταμένα και οδυνηρά προγράμματα λιτότητας -σήμερα είναι τα PIGS, αύριο θα ’ναι όλη η Ευρώπη χοιροστάσιο- και να τη μετατρέψουν σε δημιουργική δύναμη για αλλαγή πορείας.

Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να σταματήσουν οι αναγκαίες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις προκειμένου να ελεγχθούν ελλείμματα και χρέος, να υπάρξει παραγωγική αναδιάρθρωση και να καταστούν ανταγωνιστικές και βιώσιμες οι οικονομίες των κρατών.

Σαφώς και δεν μπορεί να συνεχιστεί το φαινόμενο οι άνθρωποι να ζουν πέρα και πάνω από τις δυνάμεις τους. Οπωσδήποτε χρειάζονται αναπροσανατολισμός των αναγκών και αναστοχασμός της ζωής και των προτύπων συμπεριφοράς και κατανάλωσης των κατοίκων των ανεπτυγμένων χωρών.

Φυσικά, απαιτείται πειθαρχία σε κοινοτικές νόρμες και κοινά αποδεκτούς κανόνες που συγκροτούν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως υπέρτατη αξία είναι ο ουμανισμός, το κράτος δικαίου, η αλληλεγγύη, και όχι η φτώχεια, η εξαθλίωση, η ανεργία και η περιθωριοποίηση.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε προκειμένου οι πολίτες της Γηραιάς Ηπείρου να απολαύσουν ένα ανώτερο επίπεδο διαβίωσης, περίθαλψης, ασφάλειας και πνευματικής δημιουργίας, και όχι να εξισωθούν προς τα κάτω. Η Ευρωπαϊκή Ένωση φτιάχτηκε για να ξεπεραστούν παραδοσιακές διαιρέσεις, και όχι για να υπάρξουν νέοι, πιο βάρβαροι διαχωρισμοί.

Οι Ευρωπαίοι ένωσαν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν από κοινού, ως σύνολο, τις νέες προκλήσεις που γεννούν η ανθρωπότητα και ο νέος παγκόσμιος καταμερισμός εργασίας, και όχι για να μπορέσουν οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Βρετανοί να αντιμετωπίσουν τους Αμερικανούς, τους Ρώσους, τους Κινέζους ή τις νέες αναδυόμενες δυνάμεις και αγορές.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έγινε όχι για να αποκτήσουν εκ νέου δύναμη και αίγλη οι «ατμομηχανές» της, αλλά επειδή οι Ευρωπαίοι κατανόησαν ότι στη νέα παγκόσμια κιβωτό που δημιουργείται μπορούν να επιβιώσουν μόνον αν σ’ αυτή τοποθετήσουν όλα τα «είδη» τους. Δεν έγινε για να αποκτήσουν ορισμένοι εξ αυτών, οι λεγόμενες «μεγάλες δυνάμεις», ξανά ζωτικό χώρο και αποικίες.

Χωρίς τον «Νότο» ο «Βορράς» δεν θα επιβιώσει. Χωρίς τον λαό οι ελίτ θα μαραζώσουν. Μόνον ως «ζεύγος» μπορούν να μπουν στη σύγχρονη παγκόσμια κιβωτό και να αντέξουν τον «κατακλυσμό» που φέρνει ο παγκοσμιοποιημένος χρηματοοικονομικός καπιταλισμός.

Αν οι ηγεσίες των κρατών-μελών της Ευρώπης δεν συνειδητοποιήσουν έγκαιρα, χθες έπρεπε, ότι η προστασία των αδύναμων μελών της είναι όρος επιβίωσης και για τους ίδιους, όχι το ευρώ δεν θ’ αντέξει, αλλά όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα καταρρεύσει. Και τότε οι βάρβαροι θα διαβούν. Η Ευρώπη θα γονατίσει και θα κατακλυστεί από τους μετανάστες που την πολιορκούν. Θα γυρίσει πίσω στον 6ο και 7ο αιώνα και θα περιμένει τον Μεσαίωνα.

Ναι, οι Έλληνες, οι Ιρλανδοί, οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί έκαναν λάθη. Ναι, απεδείχθησαν κουτοπόνηροι νότιοι που είδαν την ΕΟΚ και μετά την Ε.Ε. σαν αγελάδα προς άρμεγμα, και όχι ως ευκαιρία μετεξέλιξής τους. Ναι, σπαταλήθηκαν οι κοινοτικοί πόροι για να ζήσουν 30 χρόνια υπεράνω των δυνάμεών τους. Ναι, ναι, ναι. Όμως τα ελλείμματα, και ιδιαίτερα το χρέος, δεν είναι μόνον δική τους ζαβολιά.

Είναι μια παγκόσμια πανούκλα που πρέπει να γιατρευτεί. Δεν μπορεί λοιπόν το φάρμακο που χορηγείται να ’ναι χειρότερο από την ασθένεια. Θα πρέπει να γίνει διάγνωση νέα. Και πρέπει να γίνει τώρα. Πριν ο (οι) ασθενής (-είς) πεθάνει (-ουν).

Εν κατακλείδι, και σε ό,τι αφορά τα καθ’ ημάς, το μνημόνιο 2 -εκτός από τους αναγκαίους δημοσιονομικούς και άλλους περιορισμούς που θα περιλαμβάνει, και τους οποίους πρέπει με εθνική συνεννόηση απαραιτήτως να τηρήσουμε- απαιτείται να είναι πιο γενναιόδωρο, να εκτείνεται σε μεγαλύτερο χρόνο, να αντιμετωπίζει ριζοσπαστικά και ριζικά το πρόβλημα της υπερχρέωσης και να είναι εμπλουτισμένο με αναπτυξιακά ιχνοστοιχεία.

Το μνημόνιο 2 δεν πρέπει να είναι μια απάντηση στο ελληνικό πρόβλημα και μόνον• πρέπει να είναι η ευρωπαϊκή απάντηση στην κρίση χρέους που μαστίζει ολόκληρη την Ευρώπη και τον κόσμο. Διαφορετικά, πολύ σύντομα θα διαπιστώσουμε και θα διαπιστώσουν και οι εταίροι και δανειστές μας ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει και οι προσπάθειες είναι σαν των συφοριασμένων Τρώων.

Μέρκελ και Σαρκοζί δε, αντί για βιεννέζικο βαλς, θα χορέψουν τον χορό του Ζαλόγγου. Το καλό με μας είναι ότι εμείς τον ξέρουμε. Τον χορέψαμε για να ξεφύγουμε από τη σκλαβιά. Ήταν μια αυτοθυσία. Το κακό με αυτούς είναι ότι όταν στριμώχτηκαν αιματοκύλησαν ολόκληρο τον κόσμο. Θυσίασαν τους άλλους για να κυριαρχήσουν οι ίδιοι.

Σήμερα αυτό πρέπει να αποτραπεί όχι για το καλό το δικό μας ή του κόσμου, αλλά γιατί θα είναι ολέθριο για τον πλανήτη.

Πηγή: http://felnikos.blogspot.com/

Socialism vs Capitalism

Βρήκα εδώ ένα πολύ ωραίο άρθρο του Έρικ Χόμπσμπομ στον "Guardian" και παρότι είναι 2 ετών θεωρώ ότι είναι ακόμη επίκαιρο.

Eric Hobsbawm: Ο υπαρκτός σοσιαλισμός απέτυχε, ο καπιταλισμός μόλις κήρυξε πτώχευση. Τι θα ακολουθήσει; (μετάφραση από τον Guardian)

   

    Ο 20ος αιώνας βρίσκεται οριστικά πίσω μας, αλλά δεν έχουμε ακόμη μάθει να ζούμε στον 21ο, ή τουλάχιστον να σκεφτόμαστε με έναν τρόπο που να του αντιστοιχεί. Κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε να είναι τόσο δύσκολο όσο φαίνεται, γιατί η βασική ιδέα που κυριάρχησε στην οικονομία και την πολιτική τον περασμένο αιώνα, έχει ολοφάνερα χαθεί στον παρελθόντα χρόνο της ιστορίας. Αυτός ήταν ο τρόπος για να σκεφτόμαστε για τις σύγχρονες βιομηχανικές κοινωνίες, (και για να είμαστε ειλικρινείς για κάθε οικονομία) με βάση δύο αντίθετα σε πλήρη απόκλιση: τον σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό.

   Στα χρόνια που πέρασαν ζήσαμε δυο πρακτικές προσπάθειες να εφαρμοστούν, τα δύο αυτά αντίθετα σε μια αγνή τους μορφή: τις κεντρικού σχεδιασμού κρατικές οικονομίες σοβιετικού τύπου, και τις χωρίς κανέναν περιορισμό και κανέναν έλεγχο, ελεύθερες, καπιταλιστικές οικονομίες. Το πρώτο μοντέλο κατέρρευσε τη δεκαετία του 80 και μαζί του έπεσαν και τα ευρωπαϊκά κομουνιστικά πολιτικά συστήματα. Το δεύτερο καταρρέει μπροστά στα μάτια μας, στη μεγαλύτερη κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού από το 1930.

   Με πολλούς τρόπους η σημερινή κρίση είναι μεγαλύτερη από αυτή του 1930, γιατί η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας δεν βρισκόταν τότε σε τόσο εξελιγμένο στάδιο όπως σήμερα και επίσης η κρίση αυτή δεν επηρέασε την οργανωμένη οικονομία της σοβιετικής ένωσης. Δεν γνωρίζουμε ακόμη πόσο σοβαρές και τι διάρκεια θα έχουν οι επιπτώσεις της σημερινής κρίσης, αλλά σίγουρα οριοθετούν το τέλος της σύντομης περιόδου του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς, που αιχμαλώτισε τον κόσμο και τις κυβερνήσεις του από την εποχή της Μάργκαρετ Θάτσερ και του προέδρου Ρήγκαν. Για τους ίδιους λόγους, η αποτυχία περιμένει τόσο αυτούς που πιστεύουν σε έναν αγνό χωρίς παρεμβατισμούς καπιταλισμό της αγοράς, σε ένα είδος διεθνούς αστικού τύπου αναρχισμό όσο και αυτούς που πιστεύουν σε έναν κεντρικά σχεδιασμένο σοσιαλισμό, αμόλυντο από την ιδιωτική αναζήτηση του κέρδους. Και οι δύο ιδέες έχουν κηρύξει πτώχευση.

   Το μέλλον, όπως το παρόν και το παρελθόν, ανήκει σε μεικτές οικονομίες στις οποίες το δημόσιο και το ιδιωτικό, θα πλέκονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Αλλά πώς; Αυτό είναι το πρόβλημα για τον καθένα σήμερα, αλλά κυρίως για τους ανθρώπους της αριστεράς. Η αφοσίωση της σοσιαλδημοκρατίας στην ελεύθερη αγορά. Κανείς δεν μπορεί να θέλει να επιστρέψει στα σοβαρά, στα καθεστώτα σοβιετικού τύπου, όχι μόνο λόγω των πολιτικών τους σφαλμάτων, αλλά και λόγω της αυξανόμενης νωθρότητας και ανικανότητας των οικονομιών τους - αν και αυτό δεν πρέπει να μας οδηγήσει στο να υποτιμήσουμε τα εντυπωσιακά τους επιτεύγματα, στον κοινωνικό και εκπαιδευτικό τομέα.

   Από την άλλη, μέχρι την κατάρρευση της παγκόσμιας, ελεύθερης αγοράς τον περασμένο χρόνο, ακόμη και οι σοσιαλδημοκράτες ή άλλα μετριοπαθή αριστερά κόμματα στις πλούσιες χώρες του βόρειου καπιταλισμού και της Αυστραλασίας, δεσμεύτηκαν όλο και περισσότερο στην επιτυχία του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς. Πράγματι, από την πτώση της Σοβιετικής ένωσης μέχρι και σήμερα δεν μπορώ να φανταστώ κάποιο κόμμα ή κάποιον αρχηγό, που να απορρίπτει τον καπιταλισμό ως απολύτως απαράδεκτο. Κανείς δεν ήταν πιο αφοσιωμένος σε αυτόν από τους Νέους Εργατικούς. Στις οικονομικές τους πολιτικές, τόσο ο Τόνι Μπλαιρ όσο και (μέχρι τον Οκτώβριο του 2008) ο Γκόρντον Μπράουν, μπορούν να χαρακτηριστούν χωρίς υπερβολή, ως Θάτσερ με παντελόνια. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για το δημοκρατικό κόμμα των ΗΠΑ. Η βασική ιδέα των Εργατικών από το 1950, ήταν πως ο σοσιαλισμός είναι αχρείαστος, γιατί ένα καπιταλιστικό σύστημα είναι αξιόπιστο ως προς το να γεννά και να παράγει περισσότερο πλούτο από οποιοδήποτε άλλο. Το μόνο που έπρεπε να κάνουν οι σοσιαλιστές, ήταν να εξασφαλίσουν τη δίκαιη διανομή του. Αλλά από τη δεκαετία του 70, η επιταχυνόμενη ορμή του καπιταλισμού, έκανε αυτή την υπόθεση όλο και πιο δύσκολη, ενώ υπονόμευσε την παραδοσιακή βάση του εργατικού κόμματος, καθώς επίσης και κάθε σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, τους υποστηρικτές και την πολιτική του.

   Πολλοί κατά τη δεκαετία του 1980 πίστεψαν πως αν το πλοίο των Εργατικών δεν επρόκειτο να βουλιάξει (ένα ενδεχόμενο ορατό) εκείνη την εποχή, τότε έπρεπε να επανεξοπλιστεί. Αλλά δεν επανεξοπλίστηκε. Κάτω από την επιρροή αυτού που είδαν ως την θατσερική οικονομική αναγέννηση, οι Νέοι Εργατικοί από το 1997 υιοθέτησαν την ιδεολογία, ή μάλλον θεολογία, της παγκοσμιοποιημένης ελεύθερης αγοράς, εξολοκλήρου. Η Βρετανία, απορύθμισε τις αγορές της, πούλησε τις βιομηχανίες της στις υψηλότερες πλειοδοσίες, σταμάτησε να παράγει αντικείμενα προς εξαγωγή (αντίθετα από τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ελβετία) και τοποθέτησε τα κέρδη της έτσι ώστε να μετατραπεί σε παγκόσμιο κέντρο οικονομικών παροχών και για αυτό πόλος έλξης όσων επιθυμούσαν το ξέπλυμα δισεκατομμυρίων. Για τον λόγο αυτό η επίδραση της παγκόσμιας κρίσης στη λίρα και στη βρετανική οικονομία είναι πιθανόν να είναι πιο καταστροφική από ότι σε οποιαδήποτε άλλη μεγάλη δυτική οικονομία και η επανάκαμψή τους πολύ πιο δύσκολη.

   Μπορείτε να πείτε πως όλα έχουν τελειώσει. Πως είμαστε ελεύθεροι να γυρίσουμε στην παλαιά μεικτή αγορά. Η παλαιά εργαλειοθήκη των εργατικών προσφέρεται ξανά –οτιδήποτε μέχρι και η κρατικοποίηση - ας προχωρήσουμε και ας χρησιμοποιήσουμε τα παλιά εργαλεία για άλλη μια φορά, αυτά που οι Εργατικοί δεν έπρεπε ποτέ να πετάξουν. Αλλά αυτό προϋποθέτει πως γνωρίζουμε και τι να τα κάνουμε.

   Δεν το γνωρίζουμε.

   Καταρχήν δεν γνωρίζουμε πώς να ξεπεράσουμε την παρούσα κρίση. Καμία από τις κυβερνήσεις, κεντρικές τράπεζες ή διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς γνωρίζει: θυμίζουν όλοι τους έναν τυφλό που προσπαθεί να βγει από έναν λαβύρινθο χτυπώντας κάθε φορά τους τοίχους με διαφορετικού είδους ραβδιά ελπίζοντας να βρει τη έξοδο. Επίσης υποτιμούμε το πόσο εθισμένες είναι οι κυβερνήσεις και όσοι παίρνουν αποφάσεις, στις κοροϊδίες της ελεύθερης αγοράς που τους έκαναν να αισθάνονται καλά για δεκαετίες. Έχουμε όντως απομακρυνθεί από την υπόθεση ότι η ιδιωτική επικερδής επιχείρηση, είναι πάντα ο καλύτερος τρόπος, μια και είναι ο πιο αποδοτικός, να πράττουμε; Ότι η οργάνωση και η λογιστική των επιχειρήσεων, πρέπει να είναι το μοντέλο ακόμα και για τις δημόσιες υπηρεσίες την εκπαίδευση ή την έρευνα; Ότι το αυξανόμενο χάσμα, ανάμεσα στους υπέρ-πλούσιους και τους υπολοίπους δεν έχει και τόση σημασία, αρκεί οι υπόλοιποι (με εξαίρεση τη μειονότητα των απολύτως φτωχών) να τα καταφέρνουν κάπως καλύτερα; Ότι αυτό που χρειάζεται μια χώρα είναι κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη, μια μέγιστη οικονομική ανάπτυξη και οικονομική ανταγωνιστικότητα;

   Δεν το νομίζω.

   Χρειάζεται ρήξη. Μια προοδευτική πολιτική χρειάζεται περισσότερα από μια μεγάλη ρήξη με τις οικονομικές και ηθικές αντιλήψεις των τελευταίων 30 χρόνων. Χρειάζεται μια επιστροφή στην πεποίθηση ότι η οικονομική ανάπτυξη και η ευημερία που αυτή φέρνει είναι ένα μέσο και όχι ο σκοπός. Ο σκοπός είναι το τι αντίκτυπο έχει στις ζωές, στις επιλογές και στις ελπίδες των ανθρώπων.

   Ας πάρουμε για παράδειγμα το Λονδίνο. Προφανώς έχει σημασία για όλους μας το ότι η οικονομία του Λονδίνου ανθεί. Εκεί που πρέπει να εξετάσουμε τον υπέρογκο πλούτο που παράγεται, δεν είναι στο ότι αποτελεί το 20% με 30% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, αλλά στο με ποιο τρόπο επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων που ζουν εκεί. Τι είδους ζωές τους είναι διαθέσιμες; Έχουν την οικονομική δυνατότητα να ζήσουν εκεί; Και αν όχι μας αποζημιώνει το γεγονός πως το Λονδίνο είναι ένας παράδεισος για τους υπερβολικά πλούσιους; Μπορούν να βρουν αξιοπρεπείς δουλειές ή έστω δουλειές; Εάν όχι, μη κομπάζετε για τα εστιατόρια και τους σεφ σας.
 

   Εκπαίδευση για τα παιδιά;
 

   Τα ακατάλληλα σχολεία δεν διορθώνονται από το γεγονός πως τα Αγγλικά πανεπιστήμια μπορούν να γεμίσουν μια ομάδα ποδοσφαίρου με νομπελίστες. Η προοδευτική πολιτική εξετάζεται όχι στον ιδιωτικό αλλά στον δημόσιο τομέα, όχι από την αύξηση του εισοδήματος και της κατανάλωσης του καθενός, αλλά από τη διεύρυνση των ευκαιριών και αυτού που ο Αμάρθια Σεν αποκαλεί τις «ικανότητες» όλων μέσα από τη συλλογική δράση. Αλλά αυτό σημαίνει, πρέπει να σημαίνει, δημόσιες μη κερδοσκοπικές πρωτοβουλίες, ακόμη και μόνο για την αναδιανομή της ιδιωτικής συσσώρευσης.

   Οι δημόσιες αποφάσεις απέβλεπαν σε συλλογικές, δημόσιες βελτιώσεις από τις οποίες όλοι οι άνθρωποι θα κέρδιζαν. Αυτή είναι η βάση της προοδευτικής πολιτικής - όχι το να πολλαπλασιάζεις τον οικονομικό πλούτο και τα προσωπικά εισοδήματα. Και κάτι τέτοιο δεν θα είναι πουθενά πιο χρήσιμο από το να αμυνθούμε στο σημαντικότερο πρόβλημα που μας απειλεί αυτόν τον αιώνα, την περιβαλλοντολογική κρίση. Οποιαδήποτε ιδεολογική ετικέτα επιλέξουμε να χρησιμοποιήσουμε, θα σημάνει μια σημαντική μετατόπιση από την ελεύθερη αγορά προς τη δημόσια δράση, μια μετατόπιση μεγαλύτερη από οτιδήποτε η Βρετανική κυβέρνηση έχει φανταστεί.

   Και δεδομένης της οικονομικής κρίσης, μια μετατόπιση που θα έλθει σύντομα.

   Ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας.

Σημ: Οι επισημάνσεις είναι δικές μου.